Hemisphere | Attachment X

Przede wszystkim sporo tutaj chłodnego, kosmicznego szumu, przepajającego cały album, nadającego muzyce dodatkowych wymiarów. Pojawiające się na pierwszym planie sekwencje są dość mroczne, brunatne, przyczajone - najwięcej zaś dzieje się oczywiście na pozornie statycznych dalszych planach, gdzie zmierzają się ze sobą konstelacje chromowych akordów i wysnuwające się z nich eteryczne motywy. Szczególnie ciekawie słucha się kompozycji czwartej i piątej; impresja czwarta to synteza aranżacji w stylu new age z elementami, o wymyślenie których można by posądzić Richarda Wahnfrieda – bardzo ciekawe, zaskakujące i przede wszystkim udane połączenie. Piąty utwór to z kolei akordowy bezkres malowany frapująco wyblakłymi tonami, przygotowujący tło dla pojedynczych instrumentalnych westchnień utrzymanych trochę w tonacji Distant Rituals Iana Boddy'ego i Markusa Reutera. Nadal nie wygasa spowijający wszystko bury dym ponurych, zagadkowych poświstów i poszumów... a kiełkujące na bezdennym, zachmurzonym tle pulsujące ostinata brzmią jak najprzedniejsze pozycje w dumnych katalogach Manikin Records i Neu Harmony. Mroczne oblicze klasycznej elektroniki - koniecznie.