Namlook Pete & Inoue Tetsu | The 2350 Broadway Collection

2350 Broadway I
To ponad wszelką wątpliwość jeden z - powiedzmy standardowo: dziesięciu - najlepszych albumów w dyskografii Pete Namlooka. Jeden z najważniejszych wykorzystanych tu instrumentów to legendarny EMS Synthi, goszczący w otoczeniu całej baterii modulatorów, oscylatorów oraz komputerów. Tekstury dźwiękowe utkane przez dwóch wrażliwych artystów są tu niewiarygodnie głębokie i wręcz predestynowane do wywołania niezmiernie sugestywnych wizualizacji. Misterne szlaczki szumów, poświstów i fraktalowych pierścieni zbudowanych z brzmień często właściwie "niemuzycznych" składają się na fascynujące, niekończące się poematy, których brzmieniowe tajemnice można zgłębiać w nieskończoność. Nie ma tutaj słabego momentu - wszystko zostało znakomicie wyważone, zaaranżowane i przekazane. Szkoda może trochę, że finałowy utwór pierwszej płyty - Tokai - jest tak krótki: oświetlone mętnym światłem księżyca zakamarki Broadwayu w roku 2350 pozwiedzałoby się chętnie jeszcze przynajmniej przez kolejne 9 minut w takt zardzewiałych, zapomnianych dźwięków, zeskorupiałych w lekko dysonansujące akordy. Ciekawostka w postaci subiektywnego odczucia: nastrój utworów z pierwszej płyty znakomicie oddaje okładka oryginalnego wydania z katalogu Fax Records, podczas gdy monumentalna, ponad 70-minutowa suita Hands Of Light (2CD) świetnie "przedłuża" na muzycznej płaszczyźnie nastrój okładki reedycji w katalogu Ambient World. Jeszcze raz, bez najmniejszej przesady: rewelacyjny, piękny i absolutnie niecodzienny album, znakomity do codziennego niestrudzonego eksplorowania.

2350 Broadway II
Album przynosi dwa długie, czysto instrumentalne i kompletnie pozbawione warstwy perkusyjnej oniryczne poematy. Idea która przyświecała Namlookowi i Inoue na pierwszym albumie w tej serii została z gruntu utrzymana: ma to być kontemplacyjna muzyka tła, wypełniona przede wszystkim mantrowymi szumami, grzechotami i poświstami najróżniejszych elektronicznych instrumentów. O ile jednak pierwsza część cyklu obfitowała także w niezwykle intrygujące, eteryczne motywy o niezmiernie wysokiej wartości melodycznej, o tyle tutaj słuchacz pozostaje już istotnie sam na sam z "niezobowiązującymi" dźwiękami wyrysowującymi pejzaże kreskami tak subtelnymi i zwiewnymi, że niemal niedostrzegalnymi. Obcowanie z muzyką wypełniającą ten album może z jednej strony stanowić jeszcze ciekawsze wyzwanie niż sięgnięcie po część poprzednią (to wyprawa dla jeszcze wytrwalszych niż poprzednim razem poszukiwaczy melodii i "oswojonych" rozwiązań dźwiękowych), z drugiej jednak zdaje się pozostawiać pewien niedosyt: chyba zabrakło tej niewytłumaczonej zagadki, która tli się płomieniem o nigdy wcześniej nie widzianej barwie przez cały czas trwania 2350 Broadway I. Kompozycje z części drugiej są niesłychanie minimalistyczne i ascetyczne, a z drugiej strony sfera brzmieniowa jest tak zagęszczona, że dość trudno może być odnaleźć klucz do proponowanej tu muzyki, w związku z czym być może chętniej będzie sięgało się po inne płyty wydane przez Pete Namlooka. Niemniej jednak, jeśli ktoś odnajdzie klucz do "Niewidzialnego krajobrazu" (1CD) oraz do "Sztuki marzenia sennego" (2CD), może okazać się to przełomowym doświadczeniem w obcowaniu z muzyką...

2350 Broadway III
Ta płyta ma w zasadzie tyle wspólnego z poprzednimi częściami cyklu, ile późniejsze tomy Psychonavigation mają wspólnego z niezwykłą częścią pierwszą: prawie że nic. Naturalnie można względnie łatwo "dosłuchać się", iż niniejsza płyta to zapis współpracy Pete Namlooka z Tetsu Inoue, ale zdecydowanie bliżej tej płycie do nastrojów 62 Eulengasse a zwłaszcza Time Squared (!) niż do poprzednich "broadwayowych" albumów. Wydaje mi się, że niezwykły nastrój panujący na pierwszej części 2350 Broadway udało się podchwycić i odmalować w podobnej atmosferze na innej płycie Namlooka i Inoue, mianowicie Shades Of Orion 3. Trzecia część 2350 Broadway przynosi bardzo klarowne brzmieniowo, aż nadto perfekcyjnie wyważone aranżacyjnie kompozycje, przepełnione wyrazistymi, głównie durowymi konstelacjami melodycznymi, przetkane minimalistycznymi impresjami przypominającemu słuchaczowi istotnie raczej o podnoszeniu czasu do potęgi drugiej aniżeli o zwiedzaniu Broadwayu w roku 2350. Jest to na pewno jedna z tych płyt sygnowanych przez Namlooka, które bardzo wiele zyskują przy kolejnych przesłuchaniach, a z początku zdają się nie zachwycać aż tak bardzo, jak - dajmy na to - Silence V, Air II czy The Dark Side Of The Moog VII. Interesującą niespodzianką jest utwór finałowy, Rich Dreams, w którym uwagę przykuwa perliste, rozpulsowane do granic możliwości ostinato o bardzo atrakcyjnym przebiegu. Można by pomyśleć, że zawitaliśmy w roku 2350 do Detroit, gdyż proponowane tu "sekwencyjne nowe brzmienia" każą przez moment pomyśleć słuchaczowi o zupełnie innej wybitnej płycie Namlooka, a mianowicie o nagranej wespół z R. Hawtinem From Within II...