Pinhas Richard | Event & Repetitions

Kojący, a jednak podminowany deszczowym, mollowym akcentem delikatny ambient Pinhasa może skojarzyć się z nagraniami Alio Die albo przepuszczonymi przez rozmaite foto-filtry, na nowo przyprawionymi cieniami i odcieniami oraz rozmazanymi w słońcu impresjami Steve'a Roacha. W drugiej połowie pierwszego utworu kwitnące odnogi wypuszcza brzmiąca niczym w rękach Edgara Froese gitara; jest to jednak plan odleglejszy, zwijający się w eteryczny rulon, podczas gdy na planie pierwszym dominują stojące akordy i wysupłujące się z nich floralne ozdobniki. Tak wygląda pierwsze 25 minut tej niezwykłej płyty. W drugim utworze - szkoda, że jest o tak krótki! - dochodzi do specyficznej zamiany ról; przybrudzona, omszale przesterowana gitara sączy się (przy dbałości o stereofoniczne efekty) z głośników zapętlonymi, rozwijającymi się fraktalnie w nieskończoność plamami, podczas gdy syntezatorowe dźwięki (fascynująco monotonne) muszą usunąć się w cień drugiego planu. W trzeciej impresji możemy podziwiać fenomen cofania się czasu i przyjrzeć się wodospadowi wlewającemu się w siebie pod górę. Najdłuższy na płycie utwór czwarty w pomysłowy (i czasowo na pewno znów przewrotny) sposób łączy elementy zasłyszane we wszystkich poprzednich kompozycjach, ale nie jest to zwyczajna repryza znanych tematów, lecz nowe spojrzenie rzucone w nowym kontekście, nowym oświetleniu, nowej zadumie. Utwór finałowy raczej dostarcza bodźców do kontemplacji aniżeli do pobudzenia, a jednak skąpany jest przecież w podobnych barwach i woniach, co poprzednie suity... W przypadku każdego utworu pierwsze muzyczne ziarno rzucone w przestworza okazuje się impulsem do wielokrotnych zapętleń, pogłosów, rykoszetów i wykwitów, a dopiero uważne przesłuchanie całej płyty pozwoli w pełni zrozumieć miejsce, jakie konkretne tematy otrzymały na przestrzeni konkretnych kompozycji. Fascynująca muzyczna opowieść na temat zdeterminowanego przypadku i przypadkowego porządku; jednocześnie powinna to być idealna ścieżka dźwiękowa do lektury pism wczesnego Martina Heideggera...