Popol Vuh | Cobra Verde

Muzyczna podróż zaczyna się mniej więcej tam, gdzie zakończyła się samodzielna dźwiękowa wyprawa Floriana Fricke Ich und die Erde sind Eins: gardłowa wokaliza, zwielokrotniona echem dodatkowych głosów, przepływa w durowych tonacjach w akustycznej asyście budzącego się świtu. W drugim utworze muzycy Popol Vuh okazują się być prekursorami kierunku eksploatowanego choćby przez takich przedstawicieli "przyrodniczego ambientu" jak Alio Die: nieruchome, spokojnie ewoluujące struktury brzmieniowe dosłownie zdają się wydzielać woń mchu i deszczu, brak tutaj uporządkowanych motywów o walorach melodycznych, za to walorami nastrojowymi ta niezwykła kompozycja aż się mieni - szkoda, że to jeden z najkrótszych epizodów całego albumu. Cobra Verde to bardzo subtelna, ascetycznie - a przy tym jakże jednak bogato - zaaranżowana muzyka tła, w której, zbliżając się ku źródłu dźwięku z coraz to bardziej rosnącym zainteresowaniem, zauważa się kolejne detale. Oto przygotowanie gruntu nie tylko jesiennym impresjom Alio Die, ale i podwaliny pod syntezę ambientu i medytacyjnej muzyki klasycyzującej, którą w nagraniach wydawanych w barwach Yesterday & Today rozwinął Pete Namlook (Passion, Wandering Soul, The Sunken Road). Ciekawostka: około trzeciej minuty czwartej impresji wykluwają się stojące dźwięki brzmieniowo bardzo blisko spokrewnione z tonami introdukcji do Sombre Reptiles Briana Eno (Another Green World). Płyta piękna w swojej skromności i pozornym stonowaniu.