G.E.N.E. | The Best part 1

Miękkie, matowe ostinata młodszego pokolenia sekwencerów, dialogi fletniowo-gitarowe, nastrój odprężenia potęgowany splatającymi się z muzyką odgłosami natury... Wyśmienicie wyprodukowana, błyskotliwie zaaranżowana odmiana relaksującego new-age. Projekt G.E.N.E. raczy Słuchacza przez 70 minut niebiańskimi harmoniami i zamyślonymi tonami sączącymi się z głębin tropikalnych lasów deszczowych, morskich wybrzeży o wschodzie słońca oraz wychłodzonych wieczornym wiatrem wydm. Fletniowe melodie mogą skojarzyć się z estetyką Kitaro, niektóre pasaże akordowe pozwolą przypomnieć sobie „Enchanting Nature” Chrisa Franke, generalnie rzecz biorąc mamy tu du czynienia z muzyką bardzo „lekką, łatwą i przyjemną”, ale przy tym wcale nie aż tak dalece spokrewnioną z bardziej „zachmurzonymi” gatunkami elektroniki – choć oczywiście raczej w stylu zamyślonego Kevina Braheny’ego aniżeli zamyślonego Klausa Schulze, co wcale nie ma być „antykomplementem”. W czwartym utworze warto zwrócić na wyjątkowo zrelaksowaną, letnio-popołudniową gitarę w lazurowej tonacji, rysującą tematy nieco w stylu Pata Metheny’ego i innych twórców umiejętnie łączących chill-out i lounge z nieortodoksyjnym jazzem. „Ksylofonowe” ostinato kompozycji piątej pozwoli z kolei Słuchaczowi zauważyć, iż krajobrazy G.E.N.E. mimo programowej lekkości i przyswajalności niejednokrotnie podszyte są wcale atrakcyjnym pulsem wywołującym u miłośnika el-muzyki jednoznaczne skojarzenia. Może trochę szkoda, że poszczególne kompozycje nie są w bardziej zdecydowany sposób „indywidualnie” zinstrumentowane (do tego dochodzi fakt, iż mamy tu do czynienia raczej ze swobodnie „przelewającymi się” impresjami niż z utworami rygorystycznie podzielonymi na wpadające w ucho „refreny” i „zwrotki”) – przez to można przy pierwszych przesłuchaniach mieć wrażenie pewnej wtórności. Wrażenie to rozwiewa się jednak i ostatecznie niknie przy kolejnych powrotach do tej muzyki, kiedy to zaczynamy nastawiać się na niniejszą płytę jak na swoistego rodzaju „concept album z muzyką tła”. Bardzo miła pozycja do późnopopołudniowego chillowania.