Vangelis | Blade Runner - Trilogy

Specjalne, trzypłytowe wydanie albumu „Blade Runner” na specjalną okazję dwudziestopięciolecia (w 2007) filmu Ridleya Scotta, obrazu mającego w pewnych kręgach bezdyskusyjnie status filmu kultowego (można napomknąć o tym, jak wiele sampli z dialogów z filmu przewija się przez rozmaite płyty wydawane przez Fax Records...). Pierwszy krążek to oryginalny soundtrack, druga płyta przynosi motywy przewijające się przez film ale wcześniej niepublikowane, ostatnia część ciekawego zestawu to impresje napisane „pod nastrój filmu” specjalnie z okazji wspomnianego jubileuszu. Pierwszej płyty, zatem wznowienia oryginalnej ścieżki, chyba nikomu nie trzeba bliżej przedstawiać – to przede wszystkim jeden z najbardziej udanych albumów Vangelisa, przynoszących dynamiczne mollowe sekwencery „End Titles”, niezwykły śpiew Demisa Roussosa w „Tales of the Future”, chwile relaksu w „Memories of Green” i niezapomnianą żeńską wokalizę „Rachel’s Song” (samplowaną w krótkim fragmencie „Dead Cities” przez Future Sound of London). Drugi krążek jest na pewno nie mniej kosmiczny niż pierwszy, na dodatek cieszy pojawienie się tutaj także i zdecydowanie „mniej komercyjnych”, bliższych ambientowi brzmień („Dr Tyrell’s Owl”) oraz przestrzeń tak malownicza jak na prawdziwie bezkompromisowej i poszukującej płycie Vangelisa z 1974 r., „Albedo 0.39”. Bardzo spójny i nieprawdopodobnie atmosferyczny krążek, na którym tylko pozornie jest tyle statyczności i niezmąconego beatami ani partiami wokalnymi spokoju... Trzecia płyta nie ustępuje poprzednim, na dodatek wcale nie słychać, żeby był to jakkolwiek „sztuczny” dodatek przygotowany dużo później, niż oryginalna ścieżka dźwiękowa! Czwarty utwór to prawdziwa rewelacja, jeśli chodzi o sampling i powywijany na wszystkie strony, zdeformowany programming – ten utwór spokojnie mógłby pochodzić z katalogu frankurckiego FAXu... Piąta impresja to swoistego rodzaju future-jazz rodem z nocnej metropolii, zgrabne nawiązanie zarówno do „Blade Runnera” jak i „The City”. W ogóle dużo tutaj „nowych brzmień” naleciałości industrialu, breakbeatu i innych ciekawych a przy tym zupełnie niespodziewanych gatunków – a jednak wielki Grek na chwilę nie przestaje być sobą. Trudno mi o tej trylogii nie powiedzieć: „pozycja obowiązkowa”, szczególnie ze względu na ogromną ilość niepublikowanego wcześniej oraz premierowego materiału w ramach którego trudno doszukać się spadającego napięcia bądź repetytywności.