Franke Christopher | Klemania

Jedna z najlepszych solowych płyt wieloletniego członka Tangerine Dream łączy elementy typowe dla rodzimego zespołu z brzmieniami ‘ciemnej fali’ / ‘cięższego uderzenia’ w postsekwencyjnej elektronice oraz pejzażami przywołującymi skojarzenia ze ścieżką dźwiękową Babylon 5. Klemanię cechuje wybitna inwencja melodyczna autora, swoboda w łączeniu różnorakich wątków, świeżość brzmienia i duża siła wyrazu.
Na płycie znajdują się trzy utwory utrzymane w konwencji elektroniki sekwencyjnej o lekkich naleciałościach zarówno art-rocka jak i symfonizującej muzyki filmowej. Wszystkie kompozycje cechuje melodyczne i aranżacyjne wyrafinowanie, urozmaicenie formalne, świeże brzmienie adekwatne do charakteru wątków zjawiających się akurat na planie. Pojawia się tu tyle motywów, iż przy pierwszych przesłuchaniach trudno za nimi nadążyć, ale jest to efekt logicznego rozwijania kompozycji, a nie przypadkowości towarzyszącej niezdecydowanemu poszukiwaniu. Pierwszy utwór rodzi się w oparach od razu nasuwających na myśl niecodzienny, olśniewający utwór Tangerine Dream Sudden Revelation z albumu Canyon Dreams. Zahaczająca o ambient atmosfera szybko jednak ustępuje miejsca dynamicznemu, gniewnemu motywowi w stylu ‘ciemnej fali’ / ‘cięższego uderzenia’ w postsekwencyjnej elektronice: ten potężny, syntezatorowy riff i zbudowana wokół niego melodia kojarzyć się mogą z nagraniami Marka Shreeve’a albo Jima Kirkwooda. Utwór przejdzie jeszcze przez fazę jazz-rockową z wyrazistymi akordami fortepianu i ekspresyjną gitarą, fazę sekwencyjno-ambientalną z elektronicznymi westchnieniami przywołującymi ducha płyt Tangerine Dream Logos i White Eagle oraz fazę sekwencyjno-balladową z kolejnymi atrakcyjnymi motywami melodycznymi, aby dobiec końca w piramidzie ‘orkiestrowych’, nieregularnych akordów o patosie Babylon 5. W drugiej kompozycji zwraca przede wszystkim uwagę kapitalnie zaaranżowany i wykonany chwytliwy motyw introdukcji, przenoszący słuchacza do krain opisywanych poematami Tangerine Dream Ricochet Part II, Coldwater Canyon albo Convention of the 24. To ruchliwe ostinato o dramaturgii genialnie podkreślonej dodatkowymi efektami dźwiękowymi i pobocznymi arpeggiami stanowi chyba najbardziej poruszający fragment całej płyty! Finałowy utwór jest w porównaniu z poprzednimi bardzo krótki, ale jest to też w końcu jeden muzyczny motyw zamykający album, a nie wieloczęściowa suita mieniąca się najróżniejszymi barwami. Oczywiście także i ten krótki, finałowy utwór tchnie atmosferą typową dla Tangerine Dream na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, pozostając przy tym impresją świeżą, oryginalną i atrakcyjną melodycznie. Magiczna płyta, po którą należy sięgnąć ZANIM zainteresuje się poniektórymi nowszymi propozycjami ukazującymi się pod nazwą Tangerine Dream...