Namlook Pete & DJ Criss | Sequential

Kultowy album z początków Fax Records, kto wie, czy nie jeszcze bardziej ceniony przez fanów i poszukiwany przez kolekcjonerów niż legendarne Hearts of Space, wreszcie doczekał się reedycji w barwach Ambient World. Znajdziemy tutaj typowy frankfurcki trance początku lat dziewięćdziesiątych w jak najbardziej nietypowej, swoistej jedynie dla FAXu aranżacyjnej oprawie, sporo lodowatego ambientu coraz odważniej przemycanego na stronach B trance'owych i acidowych winylowych singli - wreszcie, to właśnie z tej płyty pochodzi pierwsze wspólne nagranie Namlooka i Tetsu Inoue: zagadkowe Saturn Cruises. Warto nadmienić, iż Sequential jest - obok pierwszego tomu serii Sad World - najdłuższym albumem w katalogu FAXu (ponad 77 minut), zatem mamy tu do czynienia z prawdziwą pełnowymiarową muzyczną ucztą. Utwory techno brzmią tutaj wyjątkowo świeżo i atrakcyjnie, przynoszą ciekawe i chwytliwe konstelacje akordów, podszyte są prężnymi, dobrze wyprodukowanymi liniami basowymi (Sequential, Trip to Paradise, X-Ray Delta One), ambientalne impresje z kolei zadowalają zdumiewająco dojrzałą głębią i całym spektrum niepowtarzalnych odgłosów, snujących jedyne w swoim rodzaju ponure opowieści bez słów (Sequenchill, Lost in the Sea). Pojawia się tu naturalnie typowy dla "winylowego" Namlooka w tym czasie zabieg remiksowania utworów ze stron A w wolniejszym, chill-outowym tempie i bez komercyjnych beatów (X-Ray Delta One ma swój ambientalny odpowiednik w postaci Mission Control, Everything is under Control - Duane Sky...) Wspólne nagranie duetu Namlook / Inoue, Saturn Cruises, nie jest jeszcze takim popisem syntetycznej eteryczności prosto ze snu jak treść płyt 2350 Broadway albo 62 Eulengasse, niemniej jednak w tle tego na pozór statycznego i minimalistycznego utworu rozwijają się bardzo przecież charakterystyczne dla tego duetu oniryczne struktury... Dodatkowa ciekawostka: kompozycję Sonne Namlook napisał jeszcze w połowie lat osiemdziesiątych specjalnie na pewną składankę z utworami w stylu new-age. Wytwórnia utwór jednak odrzuciła, podsumowując go jako "zanadto głęboki" - w roku wydania Sequential Sonne komentowane było już jako "innowacyjne"... Niezmiernie ważna płyta, bez której trudno zrozumieć rozwój nie tylko późniejszego FAXu, lecz w ogóle sporej porcji muzyki klasyfikowanej jako "nowe brzmienia".