Namlook Pete & DJ Criss | Sequential

Kultowy album z początków Fax Records, kto wie, czy nie jeszcze bardziej ceniony przez fanów i poszukiwany przez kolekcjonerów niż legendarne „Hearts of Space”, wreszcie doczekał się reedycji w barwach Ambient World. Znajdziemy tutaj typowy frankfurcki trance początku lat dziewięćdziesiątych w jak najbardziej nietypowej, swoistej jedynie dla FAXu aranżacyjnej oprawie, sporo lodowatego ambientu coraz odważniej przemycanego na stronach B trance’owych i acidowych winylowych singli – wreszcie, to właśnie z tej płyty pochodzi pierwsze wspólne nagranie Namlooka i Tetsu Inoue: zagadkowe „Saturn Cruises”. Warto nadmienić, iż „Sequential” jest – obok pierwszego tomu serii „Sad World” – najdłuższym albumem w katalogu FAXu (ponad 77 minut), zatem mamy tu do czynienia z prawdziwą pełnowymiarową muzyczną ucztą. Utwory techno brzmią tutaj wyjątkowo świeżo i atrakcyjnie, przynoszą ciekawe i chwytliwe konstelacje akordów, podszyte są prężnymi, dobrze wyprodukowanymi liniami basowymi („Sequential”, „Trip to Paradise”, „X-Ray Delta One”), ambientalne impresje z kolei zadowalają zdumiewająco dojrzałą głębią i całym spektrum niepowtarzalnych odgłosów, snujących jedyne w swoim rodzaju ponure opowieści bez słów („Sequenchill”, „Lost in the Sea”). Pojawia się tu naturalnie typowy dla „winylowego” Namlooka w tym czasie zabieg remiksowania utworów ze stron A w wolniejszym, chill-outowym tempie i bez komercyjnych beatów („X-Ray Delta One” ma swój ambientalny odpowiednik w postaci „Mission Control”, „Everything is under Control” – „Duane Sky”...) Wspólne nagranie duetu Namlook/Inoue, „Saturn Cruises”, nie jest jeszcze takim popisem syntetycznej eteryczności prosto ze snu jak treść płyt „2350 Broadway” albo „62 Eulengasse”, niemniej jednak w tle tego na pozór statycznego i minimalistycznego utworu rozwijają się bardzo przecież charakterystyczne dla tego duetu oniryczne struktury... Dodatkowa ciekawostka: kompozycję „Sonne” Namlook napisał jeszcze w połowie lat osiemdziesiątych specjalnie na pewną składankę z utworami w stylu new-age. Wytwórnia utwór jednak odrzuciła, podsumowując go jako „zanadto głęboki” – w roku wydania „Sequential” „Sonne” komentowane było już jako „innowacyjne”... Niezmiernie ważna płyta, bez której trudno zrozumieć rozwój nie tylko późniejszego FAXu, lecz w ogóle sporej porcji muzyki klasyfikowanej jako „nowe brzmienia”.