Zawadziński Tomasz | Follow Me

„Podążaj za mną” – z pewnością ku zaczarowanym elektronicznym krainom, niesamowitym tonalnym dżunglom, z miejsca przywołującym ducha nagrań czołowych reprezentantów Szkoły Berlińskiej lub obdarzonych nieprzeciętną fantazją kontynuatorów ich tradycji: chętnie łączących sekwencyjne patenty z całą paletą brzmień tak elektronicznych, jak i akustycznych, takich jak choćby Paul Nagle. Początek krążka oznacza bardzo przyjemne zdumienie dla fanów bardzo wczesnego Tangerine Dream: budzący się do życia o żółtawym świcie elektroniczny egzotyczny las wibruje takim właśnie niesamowitym poszumem, jak działo się to w impresjach TD z płyt „Zeit” i „Atem”! Melanż czarująco abstrakcyjnych brzmień relatywnie szybko ustępuje miejsca spokojnej, może nieco melancholijnej, ale jednak podszytej optymizmem impresji utrzymanej w średnim tempie, bogatej melodycznie, a przy tym przestrzennej, jakby zagadkowo niedopowiedzianej. Drugi utwór, wyłaniający się z ciekawie zorganizowanej grupki tajemniczych chrzęstów, prowadzi nas w rejony, w zwiedzaniu jakich mistrzostwo osiągnął Wolfram Spyra: mamy tutaj podobnie miękki, „deszczowy” podkład, wyjątkowo swobodne dryfowanie między systemami tonalnymi oraz „wibrafonowe” eteryczne tony z miejsca wprowadzające Słuchacza w sam środek jakiejś barwnej, filmowej opowieści. Trzecia impresja, jeden z najlepszych momentów albumu, to przede wszystkim mżące leniwym, mlecznym światłem syntezatorowe reflektory miarowo, hipnotycznie przeczesujące odrętwiały, mollowy mrok podobny temu, jaki spowijał niektóre epizody albumów KS „Body Love” i „Mirage”! Czwarta kompozycja przywiewa garść brzmień urzekających melodycznie i aranżacyjnie w podobny sposób, jak dzieje się to na eklektycznych, oryginalnych, a jednak osadzonych w berlińskiej tradycji płytach wspominanego na początku Paula Nagle’a. Kompozycja finałowa ma może najwięcej wspólnego „wprost” z tradycją Szkoły Berlińskiej, niemniej jednak i tutaj odpowiednie wpływy przefiltrowane zostały w wysoce satysfakcjonującym stopniu przez wrażliwość Tomasza Zawadzińskiego. Uważne przesłuchania pozwolą docenić coraz bardziej klarujący się styl tego artysty nastrojonego zarówno refleksyjnie, jak i sekwencyjnie, malującego muzyczne obrazy – „sounds like pictures” – tak nostalgiczne jak i optymistyczne, zarówno oszronione, jak i emanujące ciepłem. Przy kolejnych spotkaniach z zawartą tu muzyką przekonamy się, iż dane jest nam podążać z pewnością nie tylko w jednym kierunku, nie tylko wciąż do jednego i tego samego tajemniczego świata...

The Polish Generator PL label must have a lot of faith in music of Thomasz Zawadzinski as "Follow Me" is the musician's second release this year. On the other hand, the moody and well produced music of this guy is made up of nicely layered textural, highly cinematic soundscapes and rich elements of the Berliner School style, featuring occasional melancholic undercurrents in the freeform passages. Especially the nice cascading sequencing patterns at the core of Zawadzinski's sonic adventures make his engaging music sparkle. Warm, sustained soundpads and lots of atmospheric depth do the rest on the five long pieces, breathing both nostalgic as modern vibes. Of all pieces, the slowly evolving 18-minute opening track "If You Feel" is my favourite. Mr Zawadzinksi sure is a talent of sound-paintings, so make sure you don't miss out on his music.

After a stunning 1st album where Tomasz Zawadzinski explored a musical universe very near the roots of a Berlin School, Tangerine Dream style and even a little of cosmic rock, the Polish synthesist offers in Follow Me an album immensely more personal. A 2nd album released in 2004 and which demonstrates the fickleness of Tomasz Zawadzinski to create atmospheres rich in heterogeneous tones where the listener can imagine an interesting virtual world, abundantly illustrated by a sound wealth which seems without borders. With Follow Me Tomasz Zawadzinski does not waste time returning on the paths of his 1st album. Towards the 5 tracks that compose his 2nd opus, he weaves synthesized labyrinths which exceed the borders of the imagination, being always inspired by the Berlin School style but the one we call the second wave which brought interesting names as Software, Mergener / Weisser, Paul Nagle and Spyra. If You Feel opens with an intro of soft floating strata soothed by chirping and hooting of a pleiad of birds to phantasmagorical singings such as oviparous sirens. An intro to ambient atmospheres, such as structured on each of Follow Me 5 titles, that evolves slowly. A little as if we were in a black cosmos where we could see stars moving with a morphic passivity with slow sinuous movements which shape a timeless waltz that dance with a dreamlike delicacy. Sequences come to graft to this cosmic waltz, molding a soft rhythm of which ascending pulsations form a strange rhythmic waterfall to hybrid forms assaulted by a divine synth which blows its celestial harmonies. Of which this splendid refrain that magnetizes the ear and spawns among a keyboard with keys as limpid as nervous and these warm synthesized strata which already bitten our soul since If You Feel intro. A superb track which still bewitches me and for which I always try to listen again, quite as the very beautiful If You Need which opens with beautiful strata of floating waltzes, as the poetic universe of Software on Electronic Universe. A soft pulsating sequence, more sober this time, shapes a warmly suave rhythm. A pace that flows in the shade of a very beautiful synth filled of enveloping layers and melodious lines. If You Want starts with an unusual rain of heteroclite tones, little as drops of wooden rains which bounce on a tight drum skin. A synth pierces this strange shower and spreads a hedging pad, while another layer with trumpet tone is slipping through shaping an ambient dreamlike texture. A sequential movement appears and subdivides the pace with striking of cupping style which team up to beautiful chords from a limpid keyboard, moulding a rhythmic universe as chaotic as unexpected under a serene musical approach among a synth to delicate approaches and fine solos of which discretions are get lost in a galactic foggy. A beautiful title of an incredible delicacy for a rhythmic structure so unusual. This sequential approach to assorted tones and oversize cadences is the cornerstone of Follow Me. If You Can begins with synthesized layers which run slowly on the dunes of a galactic beach. An exotic sound landscape ornamented with strata of an idle synth and with the singings of fanciful birds. A slow atmospheric intro where crystalline chords toll the knell to a sequential opening filled by heterogeneous tone, as teeth comb that we rub on a manual saw. Chaotic and undisciplined, these sequences skip in every direction beneath the layers of a soft mellotron synth, shaping a strange melody in the harmonious paradox that we can also hear on If You Miss finale which, after a soft morphic departure, waves on sequences which skip in a harmonious indiscipline and subdivides a rhythmic wrapped of a soft synth to wrapping strata. A superb album, Follow Me is clearly more different than Sounds Like Pictures. Although always avant-gardism and surprising, Tomasz Zawadzinski presents a more poetic album and closer to contemporary sonorities, giving an album rich in sound textures and melodious approaches. Being a big fan of a sound wealth that the digital sound world established with the ingenuity of Software and Mergener / Weisser of Innovative Communication, Follow Me can only subject me. And with titles as powerful as If You Feel and If You Miss, which entangle with other tracks as exotic as melodious, we can't let such an album passed by. I liked it a lot and I strongly recommend it, especially if the period of IC and Johannes Schmoelling's first solo album (Wuivend Riet) charmed you, because we find this magic of sounds there which few dare to exploit, even if we speak about EM here!