Pinhas Richard | DWW

Richard Pinhas proponował już elektronikę sekwencyjną „wg francuskiego przepisu“, tworzył albumy z pogranicza ambientu i industrialu – DWW pozwala kolejny raz przekonać się o wielostronności artysty. DWW jest albumem melodyjnym – w pozytywnym sensie cieszenia ucha niebanalnymi, ale jakże chwytliwymi motywami – oraz jak na Pinhasa niebywale klarownym, przejrzystym aranżacyjnie. Szczyty wysublimowania kombinującego elpopu a la Jean Michel Jarre lub Space Art. Początek tego wydanego w 1992 r. albumu przywodzi na myśl nawet niektóre impresje Biosphere, (na marginesie, powracający metaliczny odgłos nieodparcie kojarzy mi się z dźwiękiem otwierającym Love In Itself Depeche Mode!) spodziewać się można lodowatego, mizantropijnego ambientu – tymczasem to, co dzieje się w utworze drugim, spokojnie mogło by się rozgrywać na Chronologie Jean-Michela Jarre’a: mamy tu melancholijną, niezwykle wciągającą, bogato urozmaicaną progresjami melodię z wykorzystaniem dwudźwięków, westchnienia elektronicznych chórów w tle, niebagatelną linię perkusyjną spajającą całość. Miłośników Jarre’a z pewnością ucieszy też A Piece Called Lulu. Pozostałe utwory utrzymane są niejednokrotnie w wolniejszym tempie; czasem zagości na scenie nieoczekiwany dysonans albo wyjątkowo niepokorny gitarowy zawijas a la Robert Fripp (Ballade pour Frederic Magnus!), ale z grubsza jest DWW albumem melodyjnym – w pozytywnym sensie cieszenia ucha niebanalnymi, ale jakże chwytliwymi motywami – oraz jak na Pinhasa, zwłaszcza znanego Słuchaczowi z Event and Repetitions lub Tranzition, niebywale klarownym, przejrzystym aranżacyjnie. Szczyty wysublimowania elpopu.