Achillea | Amadas Estrellas

Płyta zaczyna się podobnie, jak większość realizacji projektu Enigma: spokojna, lekko przymglona introdukcja oparta na rozpościerających się w oddali pogodnych akordowych melanżach, z dodaną recytacją, prowadzi ku relaksująco zinstrumentowanym pasażom podszytym spokojnymi, a przy tym atrakcyjnie brzmiącymi rytmami. Nic dziwnego, iż skojarzenia z propozycjami Enigmy same się nasuwają: artystą sygnującym swą płytę jako Achillea jest Jens Gad, gitarzysta współpracujący z Michaelem Cretu. Nieco podminowane subtelną zmysłowością new-age jest gatunkiem dominującym na Amadas Estrellas, raczej brak tu zaskakujących elementów czy wielkich uniesień, niemniej jednak warto zwrócić na intrygujące sola ciekawie potraktowanej gitary (szczególnie w czwartym utworze) oraz na perfekcyjny miks całości. Gadowi towarzyszy na niniejszym albumie wokalistka Luisa Fernandez, której głos w orzeźwiający sposób okrasza syntetyczne, bazujące na niespiesznych rytmach impresje. Słuchacze rozsmakowani w dość bogato aranżowanym ethno-popie na pewno zwrócą uwagę na wykorzystane tutaj egzotyczne instrumentarium, zarówno sporadycznie zjawiające się w "melodycznych pętlach" instrumenty dęte, jak i tablę oraz świeżo brzmiące "przeszkadzajki", elegancko ornamentujące podkłady perkusyjne. Miłośnicy przetwarzania głosów przez vocoder i rozmaite filtry w sposób, w jaki czyni to często sam Michael Cretu, zapewne docenią piąty utwór na krążku Achillei, prowadzący Słuchacza w podobne rejony, co oniryczne dźwiękowe malowidła proponowane przez Enigmę na płycie The Screen behind the Mirror.