Ashra | Correlations (the making of)

Bardzo smakowity kąsek dla najwierniejszych fanów Manuela Gottschinga: dzięki zawartości trzech płyt CD dowiadujemy się, jak powstawała płyta Correlations, jak ewoluowały ostatecznie wykorzystane tematy, jak kreatywna atmosfera towarzyszyła narodzinom tej muzyki. Jakość materiału pozostawia naturalnie nieco do życzenia, ale po pierwsze mamy tu do czynienia z historycznym dokumentem nie mającym zamiaru udawać zremasterowanej płyty DDD, poza tym zaś jestem i tak przekonany, że werwa wykonawcza i czysto kompozycyjno-improwizacyjna jakość tego materiału rekompensuje wspomniany niedostatek. Na pierwszej płycie znajdziemy przede wszystkim solidną porcję sekwencyjnego, programowo repetytywnego, transowego rocka z gitarą w roli głównej: pogodniejszą, durową odmianę w Paradise Express (46 minut!) oraz nieco bardziej kąśliwą, bardziej w stylu starych płyt projektu, w Streamer. Środkowy utwór After the Flood to piękny, przejmujący kosmiczny blues ocierający się o stylistykę Pink Floyd w okresie Ummagumma i Atom Heart Mother. Drugi krążek rozpoczyna się mocnym akcentem pod postacią lekko reggae'ującego Promotion z fantastycznie przymglonymi, funkującymi akordami gitarowymi w tle oraz absolutnie wyzwoloną z konwenansów solówką na pierwszym planie. Miłośnicy polskiego rocka mają przy tej okazji możliwość usłyszeć, iż na grupę Maanam musiał mieć pewien wpływ nie tylko projekt Roberta Smitha, ale i właśnie Manuela Gottschinga! Drugi utwór, tempus fungi, to charakterystyczna Ashra tego czasu, niekończące się gitarowe nurkowania w hipnotycznych, sekwencyjnych odmętach,a do tego solidna sekcja rytmiczna w jak zwykle mocno rozkołysanych, potężnie stawianych krokach. Donna Wetter mogłoby w zasadzie być częścią programu koncertowego Tangerine Dream gdzieś w okresie Encore. Krótkie postludium D'accord to krótka solowa impresja Gottschinga, dyskretnie przyprawiona hiszpańskim posmakiem, około trzeciej minuty zaś zapowiadająca już szemranie akordowego strumyka w tle później zrodzonej kompozycji Oasis. Warto zauważyć, że jakość nagrania pierwszych trzech utworów jest już lepsza niż na pierwszej płycie zestawu. Wieńczący całość krążek przynosi aż pięć utworów; podróż zaczynamy od dość oryginalnego, halucynogennego A Scottish Flavour, następnie mamy pełnowymiarową wersję ostatecznie "wyciętego" z 39-sesji na płytę Pas de trois. Balladowo-nostalgiczne oblicze projektu ukazane zostaje w onirycznym obłoku No Angel No Cry. Później mamy jeszcze kapitalną próbną wersję Ice Train z genialnie przybrudzonym basowym ostinatem i jeszcze większą porcją wyśmienitych, funkujących akordó na przytłumionych strunach, niż w wersji ostatecznej... a całość zamyka pogodne, przepuszczane przez mniej i bardziej słoneczne filtry gitarowe fazowanie The Formula. Arcyciekawy dokument i mnóstwo dobrej muzyki.