Axess | Voices of Dawn

Axess to alias muzyka, aranżera i producenta pochodzącego z Leverkusen, Axela Stupplicha. Miłośnikom „Szkoły Neoberlińskiej” Stupplich znany jest zapewne jako podpora tria Pyramid Peak. Album adresowany jest zarówno do miłośników obrazowej melodyki Jean-Michela Jarre’a, jak i fanów Tangerine Dream mniej więcej od okresu „Melrose”. Album rozpoczyna się optymistycznym akcentem, melodycznie mogącym skojarzyć się z podniosłymi (ale jeszcze nie tymi najbardziej symfonizującymi) dokonaniami Vangelisa, podczas gdy aranżacyjnie dryfujemy w stronę sekwencyjnego elpopu niczym z dobrej płyty Asany albo Mergenera. Miłośnik refleksyjnych elpopowo-sekwencyjnych brzmień powinien być w pełni usatysfakcjonowany przede wszystkim pięknym utworem drugim, „Zeit”, najdłuższym zresztą na płycie – przepływ czasu zilustrowany jest tutaj na dwóch świetnie współgrających planach, żywym, obiektywnym (ostinatowym) oraz zadumanym, introspektywnym (prześlizgującym się intuicyjnymi, płynnymi solówkami). „The Return of Nibiru” łączy nowoczesne elementy brzmieniowe z posępniejszymi, mrukliwymi plamami wyraźnie inspirowanymi dawniejszą muzyką Edgara Froese (np. „Macula Transfer”), można niemalże dosłuchać się tutaj melotronu i elektronicznych chórów – a proporcje między hołdem dla tradycji a nowoczesnymi patentami aranżacyjnymi są moim zdaniem świetnie wyważone. „Roppongi Hills” to impresja najkrótsza w całym zestawie, utrzymana jest w spokojnym, jakby jesiennym nastroju przypominającym z ogólnego charakteru relaksująco-medytacyjne solowe propozycje Chrisa Franke. „Stonehenge” to znów żywszy melanż odniesień do sekwencyjnej tradycji oraz typowych dla dzisiejszego ambitnego elpopu aranżacji. „Endless Dreams” zgodnie z sugestią tytułu zasnuwa muzyczny plan lekko zmętniałym zagadkowym obłokiem, czyniąc aranżację już nie aż tak „oczywistą” jak w przypadku pozostałych kompozycji… a finałowy utwór tytułowy to niemalże podróż w ambientalne rejony lekkiej elektroniki, naturalnie bardziej inspirowane nagraniami Vangelisa niż niezależnych twórców „nowych brzmień”. Przyjemna, znakomicie wyprodukowana płyta, słychać tutaj lekkość wyczarowywania odpowiednich klimatów i niemały talent harmoniczno-melodyczny, aczkolwiek aranżacje są generalnie rzecz biorąc może troszeczkę zanadto „wygładzone”, rzadko kiedy dopuszczają prawdziwie zagadkowe akustyczne wydarzenia w tle. Dla miłośników takich twórców Szkoły Neoberlińskiej jak choćby Alpha Wave Movement „Voices of Dawn” jest pozycją nie do przegapienia. Zachęcam do posłuchania.