Bogaert Frank | Air Machine

Ósmy solowy album belgijskiego artysty rozpoczyna się w granatowy, duszny, pochmurny poranek – w oddali prześwitują ponure, przytłumione, syntezatorowe światła. „Air Machine” nie jest jednak wyprawą na groźną, ambientalną planetę – niniejszy krążek to fantastyczny koncepcyjny album z pogranicza tradycyjnej elektroniki i rocka progresywnego, przynoszący rozbudowane, wielowątkowe kompozycje, bogato aranżowane na instrumenty zarówno elektroniczne, jak i akustyczne (szczególnie warto zwrócić uwagę na dopracowane pasaże gitarowe w wykonaniu Erika Wollo). Pierwsza połowa albumu ucieszy ucho miłośnika elektronicznego rocka progresywnego wątkami, które z powodzeniem mogłyby zdobić album Pink Floyd „A Momentary Lapse of Reason”, niewątpliwie sporo tutaj też z atmosfery fascynującego albumu Chrisa Franke „Klemania”. Spokojniejsze epizody płyty, nierzadko wzbogacane odgłosami natury, wydają się z kolei być adresowane w pierwszej linii do miłośników Yanniego („Memories of Waves”) oraz nowszego Vangelisa („Marbles”). Skojarzenia można mnożyć – Alan Parsons, Mike Oldfield... A jednak pozostaje „Air Machine” przy tym wszystkim albumem na wskroś świeżym i obdarzonym indywidualnym brzmieniem. Najistotniejsze wydaje się być to, iż nowe wątki niestrudzenie wykwitają z poprzednich, rozwijając się w często nieprzewidziany sposób, natomiast ilość wykorzystanych na albumie odcieni brzmieniowych barw jest doprawdy imponująca. Najciekawszym i najbardziej mesmeryzującym fragmentem albumu jest bodajże kompozycja „Cold Steel”, w której „elektroniczne chóry” oraz melancholijne poszumy i poświsty rodem z analogowych lat siedemdziesiątych wyczarowują niepowtarzalny, baśniowy nastrój – podobny temu, który panował w instrumentalnych interludiach Genesis ze suity „The Lamb Lies Down on Broadway”.