Ron Boots | See Beyond Times and Look Beyond Words

Boots jest wielkim miłośnikiem książek i już jeden album, Acoustic Shadows im poświęcił (powieści historyczne). Tym razem na tym krążku ukłon daje prozie SF i Fantasy spod znaku Tolkiena, Rogera Zelaznego czy Boba Vance. W tej muzycznej eskapadzie towarzyszy mu grono przyjaciół zarówno jako współkompozytorzy (Ellis, Ruissen) jak i współgrający (Emmens, Von Heijden, Peeters, Ellis, Ruissen, Van Bogaert). Boots daje tą płytą kolejny przykład jak można poskładać różne elementy el muzyki w integralną, znakomitą całość. Dominuje wyraźnie masywne, mięsiste sekwenserowanie unurzane znakomicie w tradycyjnej el muzyce. To wzorzec jak ze staroci wydobyć czar nowości. Zawoalkowanie przez Bootsa przeszłości w nowoczesności to prawdziwy majstersztyk. Otwierający płytę Hour of the Wolf zwodzi nas raczej niemrawym wstępem by nagle porwać nas swym majestatem w rasowych sekwencjach z dodaniem chóru godnego conajmniej scen z LOTR. Najsłabszy wydaje się być trochę za jednostajny Storms Over IO ale od strony warsztatowej trudno mu coś zarzucić. Najbardziej zaś przebojowy jest kawałek We Are Off wieńczący płytę. Masywne świetne kombinacje dźwięków. Boots to pierwsza liga i tyle.

70 minut perfekcyjnie wykonanej i nader błyskotliwie, bogato aranżowanej elektroniki sekwencyjnej w dobrym starym stylu - Rona Bootsa nie trzeba chyba miłośnikom gatunku specjalnie przedstawiać, ponadto w przypadku niniejszej płyty Słuchacza ucieszy fakt, iż ten zbiór nagrań powstał przy współudziale takich sław elektroniki jak Gert Emmens bądź Paul Ellis. Płyta rozpoczyna się mocnym akcentem w postaci Hour of the Wolf - mamy tu wszystko, czego trzeba, czyli pompujące sekwencery, wylewające się z głośników odrętwiałe konstelacje mollowych akordów, intuicyjne zmiany rejestru oraz kryjącą się za tym wszystkim niezwykłą atmosferę. Raz oczarują nas gitarowe partie kojarzące się z patentami Edgara Froese, innym razem ogarnie nas sekwencyjna zaduma i melancholia, a w Storms over IO będzie nam nawet dane usłyszeć perkusyjne wejścia z miejsca kojarzące się z improwizacjami Haralda Grosskopfa cementującymi poematy Klausa Schulze z połowy lat siedemdziesiątych! Radar to z kolei wycieczka w stronę bezkompromisowych stylistycznych mariaży a la Paul Nagle. Poza Harbours oraz utworem finałowym mamy tu do czynienia z odpowiednio długimi i też adekwatnie rozwijającymi się kompozycjami. Pozostaje zadowolenie z wysłuchania i konieczność rekomendacji...