Bas Broekhuis / Detlef Keller / Mario Schonwalder | Orange

Nagrana w Holandii płyta Orange to pierwszy album w powstającej "kolorowej" (lub "kolorystycznej") serii - ukazujące się kolejno płyty przynosić będą impresje związane w jakiś sposób z jednym konkretnym kolorem. Związek w przypadku tej płyty może być o tyle oczywisty, iż pomarańczowy to narodowy kolor Holandii, na pewno jednak przede wszystkim warto wsłuchać się w prezentowaną tu muzykę mając przed oczami fotograficzne lub malarskie impresje podobne tej, która zdobi okładkę wydawnictwa. Muzycznie trio BKS nie odkrywa tutaj Ameryki, ale jak wiadomo, nie o to chodzi - z zadania wykreowania specyficznego nastroju sprzyjającego najróżniejszym niekończącym się wizualizacjom muzycy po raz kolejny wywiązali się na medal. Powiedziałbym nawet, iż Orange jest albumem ciekawszym i bardziej przykuwającym uwagę aniżeli Live @ Dorfkirche Repelen. Orange One to melancholijna impresja zbudowana z atrakcyjnie lejących się ostinatowych pasaży, elementów "berlinizującego ambientu" i interesująco rozmieszczonych akcentów pobocznych instrumentów. Panuje tutaj atmosfera chłodnej zadumy, uzmysławiamy sobie nieuniknioność upływu czasu, próbujemy doszukać się znajomych kształtów w nadciągającej, mżącej mgle. Drugi utwór można by określić mianem najważniejszego na płycie, jako że trwa dłużej niż oba pozostałe razem wzięte: ponad 40 minut! Dzieje się tutaj odpowiednio dużo, mamy elementy typowe dla romantycznej elektroniki sekwencyjnej, mamy zadumane pochody rytmiczne w bardzo opóźnionym tempie, mrowiące efekty poboczne, liryczne linie melodyczne brzmiące tak, jakby wykonane były na egzotycznym instrumencie smyczkowym... Melodia ostinata oraz koronkowa robota perkusyjna to główne atuty kompozycji, stanowiącej kolejny eksponat w wirtualnym muzeum najlepszych suit Broekhuisa, Kellera i Schonwaldera. Brzmienie pierwszego planu wydaje się momentami w zestawieniu z tłem o odcień za ciepłe, zanadto przeszyte śmiałą słoneczną nicią, ale inaczej zapewne nie powstałby intrygujący, zapowiedziany tytułem pomarańczowy odcień muzyki... Płytę wieńczy osowiała, głównie fortepianowa impresja wybrzmiewająca parującymi plamami, podobna z atmosfery do cody rewelacyjnego albumu tria The Annazaal Tapes. Na całym albumie dominują bardzo wolne tempa, niespieszne alternacje, ważną rolę gra spontaniczność zaglądających na plan klawiszowych obłoków. Jest to z pewnością jedna z najbardziej spokojnych, niemalże intymnie brzmiących płyt jednego z najbardziej interesująco brzmiących tercetów w dziejach muzyki elektronicznej.