Harold Budd | Pavilion of Dreams

W końcówce lat '70 Brian Eno był na szczycie, styl przez niego wymyślony i sprzedany, ambient całkiem nieźle zakorzenił się w ówczesnym muzycznym światku. Mało tego i dziś jest jednym z najbardziej wyrazistych stylów muzyki współczesnej. Amerykański pianista i kompozytor Harold Budd niejako poszedł za wskazówkami "mistrza". W 1978r światło dzienne ujrzał jego debiutancki album Pavilion Of Dreams. Wiele tu z atmosfery nagrań Eno, który zresztą wyprodukował, ów materiał. Powstały cztery, niemal widmowe kompozycje nawiązujące do muzyki "czwartego wymiaru". Jednak w przeciwieństwie do muzyki Eno, który chętnie korzystał z elektroniki, Budd postawił na akustyczne brzmienie. Skonfigurowany przez niego zespół obficie korzystał z takich instrumentów jak: tabla, harfy, wibrafon, saksofon, marimby i głosy damskie i męskie. Wykorzystując ich akustyczne właściwości i brzmienie, Budd stworzył niezwykle lotne i delikatne impresje. Te zamglone, akustyczne pejzaże niejako określiły jego styl. Tu co prawda będący jeszcze w powijakach, ale konsekwentnie rozwijany na kolejnych albumach. A jego zwieńczeniem będzie arcydzieło Budda z 1988r The White Arcades. Warto poznać początek tej drogi.