Dr. Atmo & Ramin | Sad World 3

Ostatnia jak na razie wspólna płyta Dr. Atmo i Ramina Naghachiana w serii Sad World – miejmy jednak nadzieję, że nie programowo ostatnia w ogóle, co mogłoby zwiastować hasło z bookletu: „No more sad world”... Tym bardziej miejmy taka nadzieję, że jest to zdecydowanie najdojrzalsza pozycja w cyklu (a przecież pozostałym dwóm absolutnie nic nie brakowało, jeśli chodzi o odpowiedni ładunek emocji i walory ilustracyjne!). Mamy tutaj trzy utwory, jak zwykle odpowiednio długie, z obowiązkową w zestawie impresją trwającą w ogóle ponad pół godziny. Album zaczyna się pogodnie, wręcz optymistycznie, ale przecież i fragmenty poprzednich części Sad World nie były tylko posępne bądź mroczne. To jednak dopiero introdukcja: właściwa muzyczna uczta zaczyna się na wysokości drugiego utworu. Pojawiają się tutaj wspaniałe spiętrzenia akordów i pobocznych westchnień, niezwykle częste zmiany tonacji i kierunku, w którym kompozycja wydaje się zmierzać. Można rozpoznać styl Dr. Atmo i Ramina, jednak takiego wyczucia przestrzenności i oniryczności jeszcze nie słyszeliśmy. Finałowy utwór przynosi nieco więcej ożywienia w sferze rytmicznej, trochę etnicznych zaśpiewów, a w finale do miksu interpolowany zostaje fragment L’arpeggiateur Jean Michel Jarrea z koncertu w Chinach w 1982 r. – przynajmniej jestem prawie pewny, że rozpoznaję charakterystyczną strukturę perkusyjną, a znając muzyczne upodobania Naghachiana byłoby wykorzystanie sampli z utworu akurat Jarre’a jak najbardziej prawdopodobne... Już nie tyle tu kawowego Orientu rodem z baśni Hauffa, co na poprzednich płytach, za to czekają nas dopięcie aranżacji na ostatni guzik i bardzo zaawansowane chill-outowe manewry najwyższych lotów. Polecam gorąco.