Drum Machine Circle | Dada

To chyba najbardziej „namlookowska” spośród NIE sygnowanych przez Namlooka płyta Fax Records. Mamy tutaj mnóstwo nieregularnych, aerodynamicznych akordów składających się w surrealne (Dada, zatem jakżeby inaczej?...), senne opowieści, znakomite beaty, sękate ostinata wychodzące naturalnie z berlińskiej tradycji, ale unowocześnione, przemontowane i przearanżowane nie do poznania... Niemało tutaj ponadto nowoczesnego jazzu, dość minimalistycznego i repetetywnego, ale za to niebywale nastrojowego i wizualizacyjnie sugestywnego. Najciekawszy, jak to już często bywa w przypadku płyt z muzyką elektroniczną, jest utwór drugi, 38-minutowa suita łącząca niebywały spokój tła z nieprzeciętną ruchliwością głośniejszego planu. Dada to wypadkowa między typowymi brzmieniami Faxu a mroczniejszą stroną StadtGruenLabel – coś oryginalnego w nurcie click-downtempo. Finał przynosi kojące harmonie, wplecione w tło zdeformowane głosy oraz porcję rozmnażających się przez pączkowanie atrakcyjnie „blaszanych” beatów.