Hemisphere | Inversion

Oto chyba najbardziej sekwencyjny program w dyskografii Hemisphere, ale warto nadmienić, iż jak zwykle w przypadku dokonań tego projektu mamy tutaj do czynienia ze sporą dawką miłej niekonwencjonalności. Ostinata i otwarty charakter utworów grają tutaj często główną rolę, ale nastroje tutaj zawarte to bynajmniej nie prosta wypadkowa wpływów Klausa Schulze i Tangerine Dream, lecz mozaika, w której poszczególne klocki naznaczone są ambientem, inne nurtem ethno, a jeszcze inne mają przede wszystkim eksperymentalny kształt i kolor. Wszystko to w połączeniu z oswojoną „duszą Berlina“ daje bardzo dobre efekty. Szczególnie podobać się mogą elektroniczne chóry, snujące swe pomruki w dobrym, starym, analogowym stylu w utworze czwartym (przepojonym ponadto pięknymi tonami mollowo nastrojonego, zatopionego fortepianu oraz dziwacznych odgłosów niczym ze snu Salvadora Dali). Hemisphere proponuje sprawdzoną receptę, przeplatając nastrój grozy z nastrojem wytchnienia, a ambientowe pejzaże – z sekwencyjnymi, nierzadko „podegzotyzowanymi“ pochodami, ale to, co przygotowuje ze znanych składników, ma najczęściej indywidualny, zaskakujący smak. Przykładem ciekawego, choć tyle razy eksploatowanego pomysłu, jest wplecenie religijnych śpiewów w ambientalne tło piątej impresji – efekt jest sugestywniejszy i bardziej efektownie zamglony, aniżeli w Ways to Eternity z pierwszej płyty Enigmy. Interesująca pozycja.