Hypnosphere | Magnetism

77 minut elektroniki sekwencyjnej w dobrym, starym stylu - a do tego subtelny dotyk współczesności pod postacią atmosferycznego ambientu w roli "wypełniacza" kipiącej ostinatami atmosferycznej materii. Album rozpoczyna się prawdziwym berlińskim poematem, wzorowo rozwijającym się od intuicyjnego świtu aż po tętniący treściwymi sekwencjami wieczór. Po krótkim, bardziej ambientalnym niż berlinizującym przerywniku pod postacią miniatury drugiej, następuje doprawdy podszyty tytułowym magnetyzmem utwór trzeci, w którym zjawia się wyjątkowo zmysłowe, spowolnione ostinato, a na pierwszym planie falują odrealnione pokłady akordowe. Około siódmej minuty dochodzą jeszcze tony samotnego syntezatora snującego opowieści w stylu Different Faces Detlefa Kellera, ale przede wszystkim nawet i Body Love Klausa Schulze. Cała ta 11-minutowa impresja, za sprawą której wypływamy fantomowym statkiem na przestwór czarnych, rozedrganych wód, po których ślizgają się świetlne smugi o zawsze dwuznacznych kształtach, jest moim zdaniem najmocniejszym, najbardziej fascynującym punktem całego albumu. A przecież to dopiero połowa elektronicznego rejsu w mesmeryzujące Nieznane... Koniecznie.