Kubusschnitt | The Cube

Oto jedna z tych młodszych płyt zawierających elektronikę sekwencyjną, które bez chwili wahania można polecić nawet bardzo wymagającym miłośnikom pionierów gatunku, raz po raz wybrzydzającym na pomysły kontynuatorów sekwencerowego nurtu. Już utrzymane w żywym tempie, krystalicznie czyste i skrzące arpeggia ponad 20-minutowego utworu tytułowego oraz rewelacyjnie opóźnione, halucynacyjne tempo drugiego sekwencyjnego numeru są odpowiednią rekomendacją całego krążka. Na The Cube słychać fascynację Szkołą Berlińską i radość tworzenia inspirowanych jej dokonaniami sekwencyjnych poematów, nie słychać natomiast ani rutyny, ani powierzchowności, ani błahego kopiowania cudzych patentów. Wszystkie utwory z krążka naprawdę mają odpowiedni klimat: w końcu to najważniejsza cecha udanego, napędzanego sekwencyjnymi pierścieniami utworu... Przede wszystkim podobać się mogą ponure, dobrze wyważone pomruki „elektronicznych chórów”, tak typowych dla Klausa Schulze w połowie lat siedemdziesiątych (patrz szczególnie utwór czwarty, najdłuższy na albumie). Ruchliwy, ożywiony beatami finał płyty, w którym pojawiają się też hipnotyzujące gitarowe dźwięki, z miejsca kojarzy się z żywiołowymi koncertowymi utworami tercetu Broekhuis/Keller/Schönwälder. Nic dodać, nic ująć – przygaśmy światła i udajmy się w międzygwiezdną podróż...