Namlook Pete & Gaudi | Re:sonate

Poprzednia płyta Pete'a Namlooka, przygotowana wraz z Move D IX - Wagons Lits pozwalała przypuszczać, że dawne czasy Fax Records to jeszcze wcale nie czasy bezpowrotnie minione: można odbyć sentymentalną podróż ku brzmieniom, które dryfowały przez odmęty płyt wydawanych przez Fax w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych i nadal brzmieć przy tym autentycznie i świeżo. Płyta Re:sonate sygnowana wspólnie z Gaudim potwierdza tylko to przypuszczenie. Już dawno nie słyszało się tak świeżego i "po staremu" faxowego utworu jak impresja otwierająca niniejszą płytę. Syntezatorowy motyw i leniwe tempo gęsto ornamentowanego podkładu perkusyjnego mogą skojarzyć się ze zmysłową impresją Nowhere - Now Here Klausa Schulze z lp. Body Love Vol. 2. Utwór Namlooka i Gaudiego bynajmniej nie jest jednak prostym nawiązaniem do "balladowej" odmiany elektroniki sekwencyjnej Szkoły Berlińskiej; perkusja brzmi prawdziwie południowoamerykańsko, a przez opóźnienie tempa ścieżki rytmicznej i dodanie długo wygasającego stereofonicznie akordu jak i rozkołysanego, chropawego basu, powstał lekki posmak reggae! W takt tej muzyki zwiedzamy kosmiczne feeryczne ogrody, w których kołyszą się gigantyczne, przesłonięte obłokiem zapomnienia, lwie paszcze. Udało się tutaj zawrzeć coś z klimatu trochę nietypowej płyty Ozoona (sygnowanej przez Namlooka wraz z Robem Gordonem), znacznie więcej tutaj jednak zmysłowej melancholii. To naprawdę jeden z najbardziej fenomenalnych utworów w najmłodszej części dyskografii Namlooka. Drugi utwór sprawia, iż pozostajemy myślami w dawnych dniach Faxu: pogodne, wyrafinowanie zinstrumentowane obłoki przesuwają się przez lekko zmurszały firmament podobnie, jak to miało miejsce w niekończących się impresjach z albumów takich jak np. Hemisphere. Głos snujący narrację przypomina nieco głos z Bedouin Love na albumie Silence IV. Finałową kompozycję można by wziąć za utwór Wolframa Spyry - podobna panuje tu melancholia, mimo napiętej atmosfery i żywej ścieżki perkusyjnej; to idealny wstęp do niewiele później nagranego właśnie ze Spyrą albumu Virtual Vices V. Wspaniały album dla miłośników Namlooka stęsknionych za atmosferą jego starszych nagrań i gotowych zmierzyć się z trzema długimi kompozycjami, które same w sobie może i są (programowo) dość repetytywne, ale za to bardzo różnią się pomiędzy sobą.