Oophoi & Tau Ceti | Subterranea

Pierwsza wspólna płyta obu artystów przyniosła zaskakująco udane efekty, tak więc musiało się to przełożyć na ciąg dalszy. A ten właśnie tu następuje, osnową tego albumu jest mit Agharty mówiący o istnieniu ukrytego królestwa w środkowej Azji. Obaj artyści wyruszają zatem w podróż ku niemu, przy pomocy swojego egzotycznego instrumentarium. Tau Ceti gra tylko na syntezatorach, Oophoi poza elektroniką obsługuje flety, instrumenty perkusyjne, wykorzystuje loopy. Ale mało tego w jego zasięgu są też muszle, kryształy i kamienie. Z tego zaś kiełkuje niezwykle wysublimowana muzyka, będąca pomostem między ambientem a muzyką rytualną. Tkane z koronkową precyzją te muzyczne krajobrazy, niemal wywracają na drugą stronę muzyczne reguły. Są jakby z poza czasu i miejsca, po prostu przenikają i ciągną gdzieś, jak podróżnicy udający się do dalekiego lądu. Czy to podróż do Agharty? Tak właśnie można obierać tę muzykę, dodatkowym bodźcem zachęcającym do zapoznania się tym albumem jest udział Klausa Wiese. Zagrał on na swoich tybetańskich misach w finałowej kompozycji The Chamber Of Eternity, niejako pomagając obu artystom dojść do celu. Niezwykle udana i medytacyjna podróż do mitycznego lądu.