Rainbow Serpent | The Sequel to Voyager

Album rozpoczyna się dość mrocznie i groźnie, zachmurzona introdukcja wydaje się zwiastować brzmienia dominujące na płytach takich, jak np. udane Nox Mystica Mergenera. Dwuminutowe A Tale from Days of Yore prowadzi jednak nie w stronę gotyzującego elpop-ambientu, lecz ku (owszem, mrocznawej) dynamicznej elektronice sekwencyjnej z drobnymi niuansami wykraczającymi poza surowe ramy ortodoksyjnie traktowanego kierunku (np. ciekawie brzmiące table w ścieżce rytmicznej Timeline). Tradycyjnie już, jak na godny zaufania projekt Rainbow Serpent przystało, mamy tutaj liryczniejsze momenty, niedalece spokrewnione z pogodniejszymi impresjami Vangelisa (Fertile Island), głęboko brzmiące ostinata, wiodące leniwym rytmem w rejony podobne tym, do których nieraz prowadzi wysycona soczystymi tonami muzyka Under The Dome lub Weird (The Visitors), ambient-pop (Scene from within), agresywniejsze ostinatowe pochody i odbijające się atrakcyjnymi, jakby chropawymi echami akordowe konstelacje (Rebuilt and altered)... Wszystkie utwory łączy wykonawczy profesjonalizm przyprawiony zapałem poszukiwania nowych aranżacyjnych formuł, które można zastosować w sprawdzonym, ulubionym, nadal nie tracącym na atrakcyjności "berlińskim schemacie". Dobrze brzmią tutaj rozbudowane sekwencje jako główne tworzywo rytmiczne, przekonująco brzmią "elektroniczne chóry" i zarówno partie solowe, jak i wysączenia akordowe... Mniej więcej tyle na temat pierwszych jedenastu utworów - specyficznej "przygrywki" do klejnotu stanowiącego finał. Niekłamaną jakość tak melodyczno-aranżacyjną, jak i nastrojowo-wykonawczą, muszą drodzy Odbiorcy sprawdzić jak najprędzej na własne uszy. Podejrzewam, iż nie jestem jedynym słuchaczem, który z wielkim podziwem pokiwał głową, wysłuchawszy rewelacyjnej (nie silmy się na bardziej niespotykane przymiotniki) impresji opatrzonej skromnym tytułem The Huizen Performance 21.03.98...