Realtime | Journey Into Space

Podróż w głąb kosmosu rozpoczyna się w dość jeszcze leniwym tempie; zanim uruchomione zostaną musujące sekwencery i nim rozgrzeją się potoczyste basowe akcenty, należy przedostać się przez zagadkowy pasaż oszronionych akordów pierwszej impresji. Podstawowa treść utowru drugiego to już efektowne, rozmigotane ostinato w stylu Lakveeta oraz intrygująco rozpływająca się w nieregularnej interpunkcji nieocenionego pitch-mode synteza solówki i akordowego tła. Kolejna kompozycja to porcja naprawdę znakomitej muzyki; obok prężnego pochodu sekwencyjnego nie zabrakło melancholijnej pieśni "elektronicznych chórów". Wyobraźmy sobie połączenie stylu Emmensa i Heija (Return to the Origin) z wyczuciem rytmu Namlooka i Dandy Jacka w Magnetic Kooljack (z płyty Amp 2), a otrzymamy w miarę klarowny obraz tego, w jakim kierunku podąża tu wyobraźnia Realtime. Ten utwór może skojarzyć się z odbywaniem podróży w Nieznane za pośrednictwem raczej starego dobrego pociągu aniżeli rakiety, ale na szczęście każda wizualizacja jest tak samo uprawniona, a muzyka, obiektywnie rzecz biorąc, pozostaje znakomita. Jeśli słuchacz dał się ponieść tej impresji, nie rozczaruje go również utwór czwarty, także zbudowany na wspaniałym ostinatowym motywie i utrzymany w po berlińsku przejmującym charakterze. Atrakcje utworu opatrzonego numerem piątym to "skradające się" ostinato oraz rozbłyskujące atrakcyjnymi lekkimi dysonansami melodie. Finałowy utwór przynosi jeszcze jedną misterną ostinatową kombinację: połączenie basowej sekwencji z miriadami dźwięków w wyższych rejestrach. Takim tonom towarzyszą różnorakie kosmiczne poświsty oraz przestrzenna, utkana z atrakcyjnych melodycznie motywów fuga w roli pierwszoplanowej. Płyta do zachwycenia się przy pierwszym przesłuchaniu oraz do wielu intrygujących powrotów: nieznane ostępy kosmosu nie stracą przy kolejnych przesłuchaniach nic ze swej tajemniczości...