Roach Steve | Empetus

Jedna z wcześniejszych płyt amerykańskiego mistrza ambientu, choć tu owego stylu jak na lekarstwo. Co zatem mamy? Steve Roach na tym wydanym pierwotnie w 1986r albumie, gra niczym Tangerine Dream za swoich najlepszych czasów. Dziewięć kompozycji jakie wypełniają to wydawnictwo, to przejażdżka po sekwencyjnych, analogowych brzmieniach. Tylko gdzieniegdzie Roach serwuje delikatne ambientalne tła, by zaraz zagłuszyć je pulsującymi sekwencerami. Zatem fani szkoły berlińskiej znajdą tu kapitalną lekcję, w jaki sposób Amerykanie grają w owej lidze. Roach wyciska ze swoich maszyn maksimum, kreśli futurystyczne brzmienia przyszłości, mając na sobie bagaż z przeszłości. Niczym Froese na kultowych albumach Ricochet czy Rubycon, serwuje podobny wymiar pokazując Amerykanom tradycję europejskiej elektroniki. Jednocześnie muzyka Roacha ma w sobie masę powietrza, przestrzeni. Ma się wrażenie dryfowania w przestworzach i podpatrywanie świata z odległej perespektywy. Roach nie bawi się w dłużyzny i nie sili na rozbuchane suity, w tym przypadku jest konsekwentnie zwarty, niemal transowy. Nie brak też miejsca na kobiece wokale, które uzupełniają syntetyczne brzmienia z tej płyty. A Roach serwuje poza nimi mocne akordy, soczyste brzmienia i w sumie niewiele solówek na syntezatorach. To wszystko sprawia iż Empetus wygląda jak sekwencyjny monolit i po latach brzmi nadal odkrywczo i inspirująco. Znakomity klasyk!

Robert Moczydłowski