Sol Victror & Heyduck Niko | Aerial Service Area 2

Kosmolot prowadzony przez Victora Sola i Niko Heyducka opuścił po nagraniu pierwszej płyty Aerial Service Area Atom Heart. Album dość zasadniczo różni się od poprzedniego w serii – znacznie mniej tutaj eteryczności i łagodności a la Brian Eno, znacznie mniej durowych obłoków. Dominują chropawe, niemuzyczne brzmienia, pozwalające ulokować album w przegródce z napisem „dark ambient” lub wręcz „elektroakustyka” albo „muzyka eksperymentalna”. Melodycznie dzieje się tutaj raczej niewiele, atmosferycznie – ogromnie dużo. Solowi i Heyduckowi udało się pomysłowo nawiązać do atmosfery jednej z najmroczniejszych płyt w historii muzyki w ogóle: do Cyborga Klausa Schulze. Mamy tutaj podobnie klaustrofobiczną i niemalże rozpaczliwą atmosferę. Kojące ambientalne motywy części pierwszej zastąpione zostały tutaj przez chłód, odrętwienie i mrok. Dobrymi wizualizacjami do wielu motywów z tej płyty z pewnością byłyby zamglone, poszarzałe, ledwo tylko odbijające jakiekolwiek światło pejzaże Fernanda Khnopffa. Szczególnie ciekawie brzmi utwór szósty, wprowadzający przejmującą grę akordów na scenę wyznaczoną złowieszczymi elektroakustycznymi wyładowaniami z miejsca wprowadzającymi Odbiorcę w nastrój Neuronengesang Klausa Schulze. Dla miłośników postberlińskiego sekwencjonowania przeznaczona jest miniatura siódma – pojawiające się tutaj uparte ostinato znów przenosi nas w czasy Phaedry” Tangerine Dream, choć w zgoła inny sposób, aniżeli działo się to na krążku Aerial Service Area 1. Utwór ósmy pozostawia nas sam na sam z własnymi zjeżonymi myślami gdzieś w obcym zakątku Kosmosu... Pauza przedłuża się; czy wcześniej definitywnie skończy się ten igrający z ciszą utwór, czy też wcześniej zabraknie nam tlenu w butli?... Szczęśliwie zjawia się w ostatniej chwili finałowy krótki utwór, którego zgrzytliwe kadencje trudno jednak nazwać bardzo optymistycznymi... Zdumiewający album, przeznaczony zapewne nie dla bojaźliwego miłośnika ambientu.