Tangerine Dream | 220 Volt - Live

Koncertowe płyty Tangerine Dream cieszą się wśród fanów dużym powodzeniem. Zawarta na nich muzyka, zwykle różni się znacznie od studyjnych wersji utworów TD. Więcej jest improwizacji, aranżacje są bogate i ciekawe, utwory są połączone w długie suity. Ten opis odnosi się jednak głównie do płyt Ricochet, Encore, Pergamon, Logos, Poland, Livemiles i części koncertowych bootlegów. Wydany w 1993 album 220 Volt live z muzyką z amerykańskiego tournee z 1992 roku, zalicza się do "nowej" twórczości Tangerine Dream, odrzucanej przez część dawnych fanów. Ten "nowy" okres rozpoczyna album Optical Race. Zespół zaczyna grać melodie, piosenki bez słów, odchodząc w zasadzie od tworzenia Muzyki, która tak poruszała umysł i wyobraźnię.
Płyta 220 Volt wyróżnia się jednak na tle innych krażków Tangerine Dream z tego okresu. Czuć na niej choć trochę ducha dawnych nagrań live. Brzmienie TD na tym albumie kształtowane jest przez instrumenty perkusyjne, które nie niosą jeszcze techno-brzmienia oraz gitarę elektryczną, obecną w większości utworów (Backstreet Hero, Homeless, Hamlet, Purple Haze). Gitara gra długie i piękne solówki, zbliżając się w Purple Haze do cieżkiego hard rocka. Obecność swą zaznacza także saksofon Lindy Spa np. w The Blue Bridge i Oriental Haze. Instrumenty te, wraz z syntezatorami, tworzą piękne melodie, bogate w przestrzeń i improwizacje ale według mnie, "przyćmiewają" nieco syntezatory, które stanowią dla nich jedynie tło. A Tangerine Dream to dla mnie syntezatory, sekwencery, komputery i dopiero gitara a nie na odwrót. Jest to refleksja przywołana jedynie przy ocenie tej płyty. Normalnie kiedy słucham 220 Volt nie zastanawiam się nad tym. Muzyka z tej płyty wciąga mnie równie mocno jak ta z Livemiles czy Poland. Z utworów wyróżniam Sundance Kid (dla mnie najbardziej "elektroniczny"), Homeless i mój ulubiony Treasure Of Innocence. Jednak cały materiał z 220 Volt jest godny polecenia i płyta ta powinna znaleźć się w zbiorach fanów Tangerine Dream. Mimo całej mojej sympatii do nagrania z Zabrza z 1997 roku, krążek z USA wydaje mi się lepszy niż Tournado.