Tangerine Dream | Optical Race

Odejście ze składu Chrisa Franke, było sporym ciosem dla Tangerine Dream. Poza stratą większej części instrumentarium, zaczął się nowy etap w karierze. I trzeba przyznać iż dość kontrowersyjny. Zniknęły sekwencerowe pulsacje, ambientowe plamy, eksperymenty. Froese i Paul Haslingier nagrali w sumie lekki, popowy album. Niektóre kompozycje miały chyba ambicje by zaistnieć na radiowych listach przebojów. Tak ten album mógł co bardziej wytrwałych wprawić w konsternacje. Ale po latach jawi się jako lekka, bezpretensjonalna strawa nie siląca się na ambitny intelektualizm, a wycelowana w masową publikę. Co najciekawsze, to wciąż zawodowo nagrana i zrealizowana muzyka, i gdy dziś w radiu mamy szmirę na potęgę, Tangerine Dream sami potrafili zaproponować własną wersję popu, która byłaby zgodna z ich przekonaniami, a jednocześnie odcinała by się od ówczesnego chałturnictwa. Udało im się, choć nie wszyscy byli tym zachwyceni, warto jednak docenić te wysiłki na tym w sumie trudnym poletku.