Vangelis & Papas | Rapsodies

Podniosłe, masywne tematy wiodące, przesłaniane majestatycznymi obłokami o durowej strukturze, kojarzące się z najbardziej monumentalnymi i niebiańsko harmonicznymi pasażami płyt takich jak Heaven & Hell, Chariots of Fire czy Voices; rapsodie Vangelisa należą do pogodniejszej, promienniejszej części jego dyskografii. Ważnym elementem na tej płycie jest naturalnie głos, snujący kolejne opowieści w rodzimym języku kompozytora i multiinstrumentalisty: po grecku. Nie brakuje tutaj krótkich pasażów, w których dochodzi do alchemicznego przetapiania dysonansów w atrakcyjne syntetyczne akordy, kojarzące się chociażby ze skomplikowanymi strukturami zdobiącymi płytę Mask (wsłuchajmy się przykładowo w środkowy fragment drugiej rapsodii, mniej więcej od 4:30). Najkrótsza, trzecia impresja to chwila wokalnej zadumy a capella. Przez utwór czwarty przetaczają się z symfonicznym rozmachem nieco ciemniejsze fale, daje się tutaj wyłowić motyw, z którego później wyłoniły się tematy przewijające się przez fantastyczny album El Greco. Ta rapsodia jest chyba najdoskonalszym, najbardziej sugestywnie zaaranżowanym utworem w całym zbiorze. Słoneczne, pełne optymizmu pasaże powracają z mocą w rapsodii piątej, aby utworowi szóstemu znów przygotować miejsce na nostalgiczne, stonowane wątki aranżacyjnie i nastrojowo po raz kolejny odsyłające do późniejszego hołdu dla malarza El Greco. Rapsodia finałowa, najdłuższa w zestawie, okazuje się fenomenalnie zaaranżowanym mini-słuchowiskiem. Obowiązkowa pozycja dla wszystkich miłośników Vangelisa.