Anna

Mroczny, zimowy projekt Alien Nature zrealizowany pod tytułem Distant Calling, przyniósł muzykę utrzymaną w konwencji berlińskiego sekwencjonowania wcześniejszych lat siedemdziesiątych, ba, niektóre z prezentowanych tam motywów ocierały się nawet o brzmienie i nastrój przejmujących poematów Klausa Schulze z wyjątkowo trudnego albumu Cyborg. Płyta Anna jest inna - niemalże zupełnie inna. Otwierający album Temat dla Anny brzmi jak - udana - synteza pomysłów aranżacyjnych Jean-Michela Jarre'a oraz rozwiązań melodycznych a'la Tangerine Dream na przełomie okresów Virgin i Blue Years. Mamy tutaj dość podniosłe akordowe obłoki, nostalgiczne motywy aranżowane to na fortepian, to na ciekawie rozmywające się syntezatory - mniej więcej na półmetku dochodzi jeszcze udana sekwencja o brzmieniu i nastroju natychmiast przywołującym na myśl finałową impresję z albumu Dr. Atmo i Basalt Boys A Day in the Park. Po tak obiecującym początku następuje dalszy ciąg sekwencyjnych obrazków, utrzymanych raczej w słonecznym, a przynajmniej pogodnym nastroju. Podstawowym tworzywem albumu są interakcje masywnych akordowych chmur kojarzących się z twórczością Jarre'a albo Brendana Pollarda oraz połyskliwych, dość ruchliwych ostinat konstruowanych z typowo (post-)berlińskich ingrediencji. Zaskakującym (na korzyść) elementem są spontanicznie wyłaniające się dysonanse i efekty brzmieniowe, pozwalające nawet – już drugi raz, po wspomnieniu Dnia w parku Dr. Atmo i kolegów - pomyśleć o dźwiękach typowych dla artystów nagrywających dla Fax Records: w pewnym momencie skądinąd bardzo melodyjnego i harmonicznie zachowaczego Crystal Voyage wysącza się gęsty elektroniczny dym tak charakterystyczny choćby dla dźwiękowych podróży P. Namlooka i Jonaha Sharpa! Elementy mroczniejszej, eksperymentalnej, zakorzenionej w ambiencie elektroniki są tu jednak, jak wyraźnie trzeba zaznaczyć, okazjonalne, przypadkowe, raczej do wytropienia dla zagorzałych miłośników "nowych brzmień" chętnie sięgających także po płyty z elektroniką sekwencyjną. Ogólnie rzecz biorąc, mamy tutaj sporo nawiązujących do berlińskiej tradycji melodii, improwizacji i ostinat, na spektrum rozciągającym się od Tangerine Dream z okresu White Eagle, aż po propozycje Timmana, E=Motion lub Doriana. Osoby zachwycone treścią Distant Calling mogą sięgnąć po Annę dla kontrastu, by przekonać się, ile jeszcze aranżacyjnych i stylistycznych pomysłów drzemie w głowie muzyka ukrywającego się pod pseudonimem Alien Nature. Osoby, którym zdawkowe podsumowanie "dobra mikstura postberlińskiej elektroniki z wyrafinowanym elpopem" wystarczy za rekomendację, powinny zainteresować się niniejszą płytą jak najszybciej.