Interstellarphonic

Bouvetoya to znakomity przykład, jak klasyczne inspiracje można przekładać na dźwiękowy kosmos. Album Interstellarphonic jest dosyć osobliwy. Już okładka z planetą której pierścienie stanowi powierzchnia płyty winylowej. Osobliwe, ale na szczęście na tym się nie kończy. Muzyka zawarta na tym albumie wyrasta z klasycznej szkoły berlińskiej. Mimo tego te nagrania z wolna rozwijają się, tworząc monumentalne suity. Jest w nich wiele z filmowego klimatu, przede wszystkim są to jednak śmiałe inklinacje w kierunku space elektroniki. Ma się nieodparte wrażenie siedzenia w kapsule kosmicznej i przemierzania tejże nieodgadnionej przestrzeni. Te sekwencyjne bloki, łapią jakąś senną, spowolnioną aurę. Sferyczne dźwięki spokojnie płyną przez ową przestrzeń, co i raz ukazując nowe, dźwiękowe niuanse. Są niczym zwolnione filmowe kadry, ale to spowolnienie ma za zadanie ukazać zachwyt na ową "nieskończonością". Płyta Interstellaphonic to kawał wyrafinowanej dźwiękowej sztuki, która sama w sobie jest fascynującą podróżą na rubieże wyobraźni.

R. M.