Solotrip

Wspaniały krążek zarówno dla wymagających zwolenników Szkoły Berlińskiej jak i dla miłośników pozbawionego beatów klimatycznego ambientu. Album „Solotrip” zaczyna się mocnym akcentem w postaci utworu łączącego dynamiczne ostinato, głęboko osadzoną perkusję i swobodnie, z elegancją a przy tym jakby od niechcenia dodane świeże syntezatorowe powiewy ścieżki prowadzącej od razu kojarzące się z niektórymi projektami Klausa Schulze z lat dziewięćdziesiątych. Poza tym mamy tutaj całą masę odniesień do dobrej elektronicznej tradycji, przy czym jednocześnie wszystko tchnie świeżością, wykonawczym profesjonalizmem i nie brak tu nawet odpowiedniej dawki onirycznego, odrealnionego szaleństwa. Szczególnie podobać się może wieńczący cały album utwór utkany z niesamowitych świergotów i poszumów, przez które niczym przez wieczorne żaluzje wkradają się promyki elektronicznego słońca o wyjątkowo pobladłym i smutnym wyrazie twarzy. Istna zagadka i czyste piękno. Płyta absolutnie warta polecenia, jedna ze zdecydowanie najlepszych w bogatym przecież dorobku Mario Schönwäldera.
Znany i dość popularny w Polsce niemiecki twórca el-muzyki ponownie uraczył fanów swoimi charakterystycznymi kompozycjami. Co do twórczości MS zdania są podzielone. Niektórzy uważają, że jego nagrania są monotonne przez co nudne, inni mają zdanie całkowicie odwrotne. Obie grupy fanów może pogodzić (przynajmniej w pewnym stopniu) nowy krążek. Na płytce oprócz świeżych tegorocznych (1996) produkcji znajduje się też kilka starszych nagrań wcześniej nie publikowanych i bezgitarowa wersja Sems ú kanar (wydaje mi się ociupinkę lepsza niż poprzednia) znana z CD Close by My Distance. Część kompozycji utrzymana jest w stylu, do którego przywykł już niejeden fan pana Mario (oryginalna rytmiczność). Jednak ten krążek odbiega od pozostałych. Po raz pierwszy daje się zauważyć niejaka dominacja nagrań, które często określa się mianem medytacyjnych (czy też ambientalnych, brr - - nie lubię tego określenia). Tym samym płytka wnosi delikatny powiew świeżości w twórczości Mario Schönwäldera. Stare produkcje nie stanowią przeszkody w budowaniu nastroju. Doszedłem nawet w pewnym momencie do przekonania, że bez nich ten kompakt MS nie byłby tak interesujący. Jaka rada dla potencjalnych słuchaczy? Ci co nie znają twórczości niemieckiego twórcy el-muzyki, mogą z powodzeniem zacząć znajomość od tego krążka. Zagorzałych fanów pana Mario nie muszę przekonywać. A przeciwnicy? No cóż, może skuszą się na odsłuchanie tego CD i zmienią swoje zdanie (choć nie sądzę aby to nastąpiło)?