No More Frontiers

Syndromeda może uchodzić za wizytówkę szkoły berlińskiej w rodzimej Belgii i nie tylko tam. Tytuł No More Frontiers można odczytywać symbolicznie i podpinać go pod wszelakie nurty: naukowy, polityczny, religijny i etc. Jednak chyba i tak najważniejsza jest tu muzyka. Tych 5 długich kompozycji to zdecydowanie ortodoksyjna lekcja berlińskiej elektroniki. Przebijają się tu oczywiście echa twórczości Tangerine Dream i Klausa Schulze ze złotych dla tej muzyki lat '70. Jednocześnie Syndromeda jest tak ortodoksyjny jak tylko się da. Korzysta z klasycznych analogowych maszyn, wykorzystuje również mellotron który w latach '70 był czymś w rodzaju mechanicznego samplera. Muzyka na No More Frontiers jest zimna, przestrzenna i mogłaby rozbrzmiewać na pokładach statków kosmicznych. Potężne uderzenia sekwencerów wytwarzają istny dźwiękowy wir, który z każdą minutą wkręca coraz mocniej. Artysta nie stara się być za wszelką cenę nowoczesny, ma oddaną grupę fanów i to dla nich tworzy tę muzykę. Jeżeli jesteś jednym z nich, zapodawaj sobie ten materiał bez żadnych ograniczeń. W końcu tytuł płyty do czegoś zobowiązuje?

R. M.