Time Will Never Be The Same

Syndromeda na płycie Time Will Never Be The Same zeszła na Ziemię i odkrywa ją na nowo. Dryfujące po morzu lodowe kry, to najlepszy komentarz do dźwiękowej zawartości tej płyty. Tym razem punktami zaczepienia dla Danny'ego Budtsa były arktyczne krajobrazy Arktyki i terenów podbiegunowych: Islandii, norweskich fiordów i Spitzbergenu. Ta podróż zaowocowała muzyką bliską ambientowi, ale sekwencyjna tożsamość autora co i raz daje o sobie znać. Niczym osławiony Biosphere, Syndromeda opiewa tu surowe piękno lodowego świata. Kry bezwiednie dryfujące po morzu, kamieniste puste plaże, rozległe białe przestrzenie. Długa polarna noc i niezwykle krótkie lato. Arktyka została tu uchwycona w tych siedmiu kompozycjach, najdłuższa z nich Iceland Memories, to obrazy wyizolowanej Islandii. Mimo, że ów temat daje sporo możliwości, Syndromeda nadal więcej czerpie jednak z sekwencyjnej elektroniki lat '70. Owe tekstury Syndromeda intensywnie zmraża, wspomagając je rozległym ambientem. Na dobrą sprawę Biosphere chyba nie ma się czego obawiać, bo Budts gra tu bardziej "berlin school" i raczej daleko mu do arktycznego ambientu. Jednak udanie sprowadza tę formułę klasycznej elektroniki, do świata który jest bardziej reprezentatywny dla ambientowych form. Ciekawa i udana koncepcja.

R. M.