Kucz Konrad | Vita contemplativa - litania

Konrad Kucz to postać nietuzinkowa na rynku polskiej elektroniki. Niegdyś członek grupy Futro, teraz udziela się w projekcie Nemezis. To jednak nie przeszkadza mu w realizacji własnych muzycznych wizji. Trwająca blisko godzinę płyta "Litania", to pełne ukrytych znaczeń dzieło, odnoszące się do muzyki sakralnej. Za pomocą elektroniki, Kucz maluje nieskończenie piękne, majestatyczne przestrzenie. Sampluje chóry benedyktynów z Tyńca, co i raz zerkając w kierunku chrześcijańskiej muzyki liturgicznej. Przy tym stara się wywołać atmosferę powagi i skupienia. To coś na kształt muzycznej modlitwy, w której Kucz stara się oddać stan ducha, pogrążonego w żarliwej wręcz modlitewnej ekstazie. W ten sposób niczym estoński mistyk muzyki poważnej, Arvo Pärt, sam Kucz zgłębia meandry duchowości przynosząc istne ukojenie na niespokojne czasy. Warto!

Cudowna płyta mili Państwo! Konrad Kucz nie tylko powraca w wielkim stylu, popełniając najlepszy zbiór dźwięków własnego chowu jaki miałem okazję słyszeć, ale także stanowi debiut wydawniczy Generatora, dotychczas doskonałego dystrybutora klasycznej maści elektroniki i nie tylko. Nie będę wnikał która i czego jest to część - to nie ma znaczenia w konfrontacji umysłu z muzyką piękną, poważną, a jednocześnie nie hermetyczną, odizolowaną od rzeczywistości. Konrad Kucz to stara szkoła syntezatorów, ta która winna kojarzyć się z Schulzem, Froese, itd. Latamy zatem wgłąb duszy i umysłu, pozwalamy przenikać się falami kosmicznych ambientów, a pięknu i podniosłości przyspieszać krążenie krwi. Ale, ale - nie tak do końca. Kucz nikogo nie stara się imitować, nie wysyła w kosmos żadnych rakiet, lecz umieszcza swoją muzykę wraz z jej obrazotwórczą energią w pustym kościele, w którym roznoszą się kantaty kleryków biorących udział w nabożeństwach wewnętrznych, nie dla ludu. Panuje zatem niezwykłe skupienie, pokora, a jednocześnie wytężona praca membrany chłonącej jak gąbka przekaz wizualno-myślowo-dźwiękowy niczym katolicki rytuał z udziałem halcjonu. To pewnie siła sugestii, ale jest w tej muzyce coś niezwykle kojarzącego się z modlitwą, z przenoszeniem umysłu i serca w w inną przestrzeń, gdzie Stwórca przemawia do duszy nie korzystając ze słów. Niezwykły jest koloryt zgromadzonych tu nagrań, chociaż ich nazewnictwo i numeracja mogą sugerować jednostajność i monotonię. Klasyczność środków nie stoi także w sprzeczności z atrakcyjnością albumu, który brzmi świeżo i w pewien szalony sposób oryginalnie, niecodziennie, na nowo czarując urokami keyboardu bez liter i cyfr. Nie miałbym nic przeciwko, gdyby taka właśnie muzyka rozbrzmiewała w kościołach podczas nabożeństw - więcej jest w niej dialogu z absolutem niż w trakcie jakiejkolwiek mszy. Gorąco zachęcam wszystkich ateistów.

A lone Gregorian chant calls out over some of the most wonderful dark windy drones I have ever heard- then abruptly, as if a guillotine has fallen, silence descends. A mixture of wordless vocal and string pads now float through the ether. These have a slightly lighter feel to them- but not much. More really deep bass drones arrive. This is incredibly impressive- and we are still in the 'Intro'! 'Part 1' has a more metallic feel but even these tones have a deep reverberating feel to them. A slightly disturbing haunting quality is emphasised by the delicate and sparse use of more Gregorian utterances but these are not of the 'singy' type, more like a mournful warning. 'Part 2' shimmers into life, it's like a spinning coin slowly winding to a halt then speeding up again. A most curious and compelling effect. Then in come some tinkling water droplet type notes marking out the most delicate of melodies. There is such a subtle beauty to it all but with a feeling of unease still hovering in the background. Again there is a sudden change as the warning chants give a single utterance then fade away leaving a simple organ line which at first is so deep that it hardly sounds like an organ at all. Angelic wordless choral sighs give a rather spiritual feel. Their memory slowly fades into the distance as we move to 'Part 3' More conventional Gregorian chants return, beautiful in their own right (and not overdone), their exquisiteness heightened by the most subtle of melodic sequences. 'Part 4' returns us to dark windy realms with doom laden string flourishes. The contrast with the previous track couldn't be more marked. Choral pads do soften things nearer the end but there is still a mournful feel to it all. The mood does lift again a little for 'Part 5' as things become rather spiritual again. Ideal for a quiet moment of contemplation from which we are awoken as the backing swells. It's as if there is a sudden realisation of something that has been eluding us. 'Part 6' lightens the mood still further- simply Heavenly stuff. The next part fills my mind with pictures of the cover artwork- a moody black and white image of a boat floating on a very still lake as the sun rises and the morning mist disappears. It's a very beautiful and serene vista / soundscape. A delicate sequence slowly rises as 'Part 8' starts to form. The subtlest use of chant colouring punctuates the wonderful pulsations as they seep into your soul then something is said and immediately we descend to silence. 'Part 9' starts with deep crashing effects as we enter more malevolent realms. It's as if doors are being slammed behind us, cutting off any chance of retreat. 'Part 10' sees no let up to the uneasiness as watery effects mix with eerie strings. Moaning from the long dead rises up from the depths of the dark lake. Clanging effects and the sound of something being thrown into the water heighten my dark thoughts. The 'Finale' finishes things with a more positive and again 'spiritual' feel as subtle organ mixes with gorgeous deep pads and just the slightest wordless vocal colouring. The sound starts to surge, even becoming quite euphoric but there is still a hint of sadness right until the end. Sure, this is an 'atmospheric' album but that term simply does not do it justice. It is a masterpiece of painting pictures with sound and quite frankly I am in awe of Konrad's skill. Surely we must hear more from this guy in future. Musicians of this talent are rare in any form of music. I absolutely loved this album. A truly amazing release.

This is the first release of the Polish Generator-label, and as the title already suggests, it's a nice contemplative affair into symphonic ambient music. I got the impression “Litania” is part of a series of albums of Mr Kucz, as I found at least one other album under the “Vita Contemplativa”-moniker on his website. The highly atmospheric music of “Litania”, which comes in ten parts plus an intro and a finale, is of a free form, gliding and overall relaxing nature. It’s a softly vibrating and pulsating textural tapestry with subtle sequencing patterns, occasional organ passages and Gregorian-kindred prayers, all spreading out its wings like sonic perfume. Some parts, like the second half of “part III” roam in heavenly spheres as the choirs fade in, while there are orchestral parts in “part VI”, soon followed by the sedate, soft waves of soundscapes in the next part. This all make this a rather peculiar but rewarding 55-minute ambient recording which demands active listening.

Podniosłe, przydymione akordy wypełniają całą ledwo oświetloną przestrzeń: majestatyczna elektroniczna zaduma to nastrój, w który Konrad Kucz umiejętnie wprowadza Słuchacza już pierwszymi dźwiękami swej niezwykłej, zamyślonej, wręcz intymnej płyty. Piękne alternacje patetycznych, ale nie przesadzonych akordów, zaaranżowane na elektroniczne organy oraz chóry nie pozostawiają wątpliwości, iż dzieło Kucza to poruszające, sekwencyjne Stabat Mater na miarę XXI wieku. Gdyby chcieć jakoś przybliżyć tę muzykę stylistycznie, można by pokusić się o stwierdzenie: Henryk Mikołaj Górecki spotyka Wolframa Spyrę z płyty „Meditationen“ – ale to tylko niedoskonałe przybliżenie. Zgadza się jednak, iż formalnie „Vita Contemplativa Litania“ to bardziej przyczynek to nowoczesnej muzyki symfonicznej, podczas gdy od aranżacyjnej strony płytą niniejszą Kucz pokazuje, jak świeżo można instrumentować większe formy muzyczne, nie wymyślając przy tym na pozór niczego nowatorskiego. Cała suita porusza, zatrważa, przejmuje – ale i dodaje nadziei, optymizmu. Tak czy inaczej – nie brak tutaj miejsca dla dużych i ważnych emocji. Jeśli – podkreślmy to jeszcze raz – całość nie jest przerysowana, przesadzona, udało się artyście osiągnąć naprawdę wiele. Miłośnicy wytrawnego sekwencjonowania naprawdę również nie będą zawiedzeni – zwróćmy uwagę choćby na wspaniałą (tylko, że trochę za krótką) „Litanię 8“…

Written and recorded between 2005 and 2006, Vita Contemplativa Litania of the Polish synthesist Konrad Kucz is the very first album of Poland label Polonaise Generator.pl. An ambient, dark and emotive opus which opens with an odd cosmico-monastery mass where a cosmic monk mutters an incantation propelled by sinuous ethereal waves. This galactic mass stops abruptly! And the intro continues, wrapped of heavy layers whose fine oscillations increase the gradually emotive intensity. Muttered prayers, intermingled with heavy resounding layers furnish Litania/Intro, initiating a stunning galactico-pastoral journey in the heart of dark and medieval ambient with a fine cosmic aura. Vita Contemplativa Litania is a slow liturgy which oscillates between two universes on slow strata that move at the speed of cloister meditation. There are few movements. Only longs synthesized waves that float in suspension among fleeting choruses that murmur and espouse hardly audible dialects in a heavy atmosphere of sound cloister where only spirits seem to hold a right-of-way. Litania I is a succession of atonal loops which tangle up among placid sonorities and ecclesiastical elegies, whereas the resounding loops of Litania II are spreading like slow metalized elytrons. Fine arpeggios glean here and there with a delicate insistence, on a lineal movement that concludes with a dark organ which opens voices of a sidereal choral to the syncretic vocalizes. Adeptly mixing the austerity of medieval monasteries to a cosmic enquiry, Konrad Kucz weaves webs of a strange incantation to liturgical paradox on a succession of movements of unequal oscillations and Gregorian chants of a fragmented universe. Skilful, Kucz knows how to mould his ambiances by adding to it of fine lines of bass, enveloping and fugacious layers as well as isolated choruses, increasing gradually and continuously the intensity of its work to reach a superb paroxysm with a very musical and poetic final where everything fits together in order to conclude a piece of art both mystical, dark and constantly intriguing. I got to say that Vita Contemplativa Litania is not easy. It is a work torn between two ecclesiastical antipodes where the Renaissance seems to rebirths in cosmic spheres. It is necessary to listen attentively Via Contemplativa Litania to appreciate all subtleties of this highly ambient work where the weak surges and sequences animate parsimoniously parts V, VII and VIII. But beyond the thin and short rhythms hide an astonishing intensity which climbs with hesitation among superb poetic layers (Litania VI and Litania X), in a fractionated universes where atmospheres as much cavernous as cosmico-tribal are in perpetual tugging. An astounding and astonishing work for fans of dark and syncretic ambient!