Tangerine Dream | Winter in Hiroshima

Oto czwarta część pięciotomowego el-muzycznego eposu „Atomic Seasons” Tangerine Dream: bardzo różnorodna stylistycznie i nasycona prawdziwie „narracyjnymi” brzmieniami podobnie jak wszystkie poprzednie z pietyzmem skonstruowane płyty tego concept-albumu. „Transition” przynosi (głównie za sprawą żeńskiej partii wokalnej) garść nastrojów kojarzących się z optymistycznym i eklektycznym albumem „The Millennium Bell” Mike’a Oldfielda. „Ayum’s Loom” to jeden z najprzestrzenniejszych utworów na krążku. „Outlook” ma bardzo wiele wspólnego z atmosferą muzyki filmowej TD połowy lat osiemdziesiątych. „Togetherness” to przyczynek do nieco bardziej rockowego brzmienia Mandarynkowego Snu, bazującego na pomysłowym wykorzystaniu brzmień gitarowych. „Echo of Light” wydaje się w niniejszym zestawie być utworem najbardziej zaskakującym brzmieniowo i najwięcej mającym wspólnego z nowymi prądami w muzyce elektronicznej. Dla kontrastu „Key Moment”, zabarwiony orientalnymi akcentami, jest bodajże najbardziej melodyjnym, a przy tym najbardziej „przebojowym” epizodem albumu. „Insiders” oraz „Nexuses” to znów umiejętne wyczarowanie klimatu albumów takich jak „The Keep” albo „Firestarter” – pochody sekwencyjne są raczej schowane w tle i bardziej kojarzą się z new-age w dobrym wydaniu aniżeli z jakąkolwiek formą „tradycyjnej” berlińskiej elektroniki sekwencyjnej, niemniej jednak słychać tu dość wyraźnie charakterystyczne zwroty melodyczne i aranżacyjne akcenty tak typowe dla Edgara Froese. Finałowy utwór „Glowing Vision” prowadzi Słuchacza w rejony podobne tym, w których rozpoczęła się cała muzyczna podróż: takie zestawienie głosowych sampli, dynamicznych sekwencji oraz pobocznych elektronicznych ornamentów może skojarzyć się zarówno z najmłodszymi płytami Mike’a Oldfielda, jak i „The Screen Behind the Mirror” Enigmy. Generalnie rzecz biorąc, „Winter in Hiroshima” wydaje się być płytą nieco „lżejszą” i melodyjniejszą od swych poprzedniczek w serii, ponadto nie brzmi ona aż tak „zimowo”, jak „wiosennie” brzmiała istotnie „Springtime in Nagasaki” – uważnie polujący na „wizualizacjogenne” niuanse brzmieniowe Słuchacze będą wiedzieli, o co mi chodzi; z kolei przyznać trzeba, iż niniejszy album jest kalejdoskopowym zbiorem wyjątkowo wielu różnorakich nastrojów, a mimo to pozostaje zdumiewająco spójny. Polecam.