Odyssey | X - Space Odyssey

To kolejne podwójne wydawnictwo w dorobku Tomka Pauszka. Dwupłytowy album jest bardzo urozmaicony pod względem dramaturgi zawartych tu utworów oraz frapujących brzmień analogowych instrumentów. Utwór " Between worlds ", to motoryczny bit perkusyjny połączony ze zniewalającym tłem dźwiękowym, kawałek zagrany z polotem i zostający długo w pamięci el fana. Frapujący jest również "Silver Q", tu dominuje atmosfera wyczekiwania - coś podniosłego jest w tym utworze, jakaś tajemnicza kosmiczna, niewidzialna siła niepostrzeżenie przenika nasze wrażliwe zmysły. W utworze " Stellar blue", możemy zanurzyć się w oniryczno-minorowej muzycznej mgle - frapujące ambientowo-mroczne klimaty idealnie korelują z kosmiczną okładką tego wydawnictwa. Dalej mamy "Bringing the light ", który daje takiej pozytywnej energii, da się tu też zauważyć tutaj flirt ODYSSEYA z twórczością J.M Jarra (album "Pola Magnetyczne"). Utwór " Zenthal" dowodzi już o elastyczności naszego el-muzyka. Ten utwór jest zaproszeniem do klubu nowoczesnej muzyki elektronicznej - kawałek ten podąża drogą grupy Kraftwerk z albumu " Minimum Maximum". Kończy ten krążek "The Sential (oxygenum) - jest to muzyczny hołd dla J.M Jarre'a. Jak już sugeruje podtutuł Pauszek nawiązuje brzmieniowo do albumu " Oxygene" - znakomite wyważenie harmonii z rytmiką, wszystko to brzmi jednak nowocześnie. Krążek drugi zaczyna się pulsującym rytmem, tajemnicze mgliste partie, które jakby są tłem do filmu o eksploracji kosmosu i ten świdrujący uszy perkusyjny bit - fantastyczna kompozycja, która utwierdza mnie w przekonaniu o progresywnym rozwoju talentu wykonawcy, który swoimi futurystycznymi pejzażami działa na wyobraźnię wrażliwego fana muzyki elektronicznej.

Kolejne wielowymiarowe dzieło Tomasza Pauszka, bardziej znanego w świecie muzyki elektronicznej jako Odyssey. Album jest udanym melanżem melodyjnej elektroniki sekwencyjnej, zaparowanego, organicznego ambientu oraz dynamicznego elektronicznego rocka bazującego na znakomicie programowanych ścieżkach perkusyjnych. „Kosmiczna Uwertura” wprowadza Słuchacza z miejsca w odrealniony, przesiąknięty zapachem desek rozdzielczych i akumulatorów świat, natomiast „Between Worlds” za sprawą dynamicznych sekwencji podkładu umożliwia Słuchaczowi swobodne balansowanie na granicy świata znanego i właśnie wyczarowanego, oddając Mu do dyspozycji niezbędne podczas tej elektronicznej wyprawy wyposażenie i pokazując kilka pożytecznych tricków, jak choćby swobodne przemieszczanie się przez kolejne jasnoniebieskie korytarze wbrew obowiązującemu na Ziemi prawu grawitacji. Jednym z najniesamowitszych epizodów krążka jest niewątpliwie utwór trzeci, „Silver Q”, bardzo dynamiczny, a jednocześnie osnuty na niezwykle subtelnym, niemalże „domyślnym” podkładzie perkusyjnym, raczej zaznaczonym aniżeli naprawdę obecnym w utworze. Główną rolę grają tu natomiast „rozpływające się” akordy elektronicznych chórów oraz poboczne szmery, świergoty i zagadkowe wyładowania: kompozycja przesycona jest atmosferą zdrętwiałego niepokoju w duchu „Silent Running” Klausa Schulze („Trancefer”, 1981). Kolejna impresja, „The Deep”, to również umiejętne wyczarowanie niemalże schulzeańskich klimatów, tym razem bardziej w stylu „The Beat Planante” („Inter*face”, 1985), aczkolwiek najważniejsze okazują się tutaj nie tyle rozmazane, chill-outowe akordy, ile tytułowa głębia, uzyskana przez zmieszanie na elektronicznej palecie odległych tonów perkusji, vocoderowych plam oraz niezliczonych planów akordowych, płynnie przechodzących w siebie nawzajem i podtrzymujących się odrealnionymi, kojącymi echami. „Stellar Blue” to zwieńczenie suity, jeszcze bardziej dryfujące w stronę abstrakcyjnego ambientu, nadal jednak doskonale i przemyślnie uformowanego, z subtelnie zaznaczonym rytmem. „Bringing the Light” znienacka przerywa podróż ku otchłaniom zapomnienia i przywiewa za sprawą charakterystycznego, migotliwego ostinata wspomaganego „kosmicznym wichrem” oraz melancholijnej melodii utkanej z klawiszowych dwudźwięków atmosferę rodem z płyt JMJ „Oxygene” albo „Les Chants Magnetiques”. „Zenithal” równie znienacka otwiera z kolei następną szkatułkę skojarzeń i wizualizacji: znów bliżej nam tu do IDM i rytmicznego laptopowego ambientu aniżeli do tradycyjnej okołoberlińskiej elektroniki. „I.O.” oraz „Lunar Sky” to znakomity elpop w dwu zupełnie różnyhc odsłonach: pierwsza jest żywa, rytmiczna, rozoscylowana, natomiast druga jest kwintesencją spokoju i relaksu, przynosząc muzyczne obrazy majestatycznego nieba mieniącego się coraz to innymi barwami, zasłanianego coraz to fantastyczniejszymi obłokami. Na deser otrzymujemy dwa ukłony w stronę Jean-Michela Jarre’a: „Planet B” ma niewątpliwie coś z atmosfery eksperymentalnych nagrań z krążka „Printemps du Bourges”, natomiast „Oxygeum”, jak sugeruje już sam tytuł, przywiewa garść nostalgicznych ostinat i melodii o brzmieniu umiejętnie wystylizowanym na PPG Wave 2 – oto, jak mogły potoczyć się dalej wątki melodyczne „Oxygene” i „Equinoxe”. Odyssey przygotował urzekające 120 minut muzyki, którą nawet trudno zaklasyfikować, jako że elementy elektroniki sekwencyjnej, elpopu, chilloutu i ambientu stapiają się tu w jedną frapującą całość, a płyty słucha się tym ciekawiej, iż kolejne utwory najczęściej swobodnie i płynnie przechodzą w siebie, zatem rozmarzenie i wyobraźnia Słuchacza ulegają tym większej, niezakłóconej amplifikacji...