Schulze Klaus | La Vie Electronique 6

Luksusowe wydanie to już praktycznie norma jeżeli chodzi o serię “La Vie Electronique”. Wznawiane z pieczołowitością i dbałością o chronologię, koncertowe nagrania Klausa Schulze, to bezcenne prezenty dla fanów elektroniki. Część szósta koncentruje się na latach 1975-1979. Podobnie jak w przypadku wcześniejszych zestawów, mamy tu trzy płyty CD, a każda z nich zawiera blisko 80 minut muzyki. Na pierwszym dysku mamy utwór „The Other Oberhausen Tape” dokończenie koncertu z listopada 1976r. Kolejne, dwuczęściowe, nagranie „Schwanensee” wiąże się z dość istotnym wydarzenie. Schulze wyprowadził się bowiem z ciasnego mieszkania w Berlinie i osiadł. Tam w sypialni były tony sprzętu i jego studio nagrań. W oddalonej od stolicy miejscowości Hambühren, kupił dom i przeniósł swoje maszyny. „Schawnensee” to luźna wariacja do kompozycji znanych z płyty „Body Love” będącej ścieżką dźwiękową do filmu erotycznego o takim samym tytule. Ostatnie nagranie z pierwszej płyty to fragment koncertu z londyńskiego Planetarium z kwietnia 1977r (Schulze zagrał tam dwa razy). Doskonałe ale zdecydowanie za krótkie, no i jakość techniczna też nie powala. Drugi dysk wypełniają dwie kompozycje zarejestrowane w październiku 1977r w katedrze św. Michała w Brukseli. Blisko 50- minutowa „Zeitgeist” to rozimprowizowana wersja utworu „Now Here” z drugiej części albumu „Body Love”, zaś „Inside The Harlequin” to jej półgodzinny bis. Ostatni trzeci dysk to prawdziwe perły, pierwsza z nich to godzinna ambientowa suita „La Vie Secrete”. Nagrana w 1975 lub 1977r (nie jest to do końca pewne). Schulze niczym kosmonauta wyrusza w bezkres, a pulsujące tło i oszczędna melodyka tworzą idealne tło do tej podróży. „BarracudaDrum” to kompozycja zrealizowana ze znakomitym perkusistą Haraldem Grosskopfem we Frankfurcie w 1978r. Przedsmak do utworu Friedrich Nitzsche jaki znalazł się na słynnym albumie „X”. I na koniec „There Was Greatness In The Room”, przykład jak owocna była kolaboracja Schulze’a ze znakomitym wokalistą Arthurem Brownem. Ten bis z belgijskiego koncertu w Brukseli z października 1979r, gdzie Schulze vocoderem podkręca wokal Browna, ścina z nóg. Kolejna pozycja z cyklu „must have”, jedynie co doskwiera to słaba jakość dźwięku w kilku momentach. A tak zapis poczynań Klausa Schulze w szczytowym momencie swojej kariery.