Syndromeda | Attack!

„Attack“ to chyba – zgodnie zresztą z sugestią tytułu – najbardziej dynamiczna, (w pozytywnym znaczeniu) agresywna płyta Danny'ego Budsta, belgijskiego syntezatorzysty, kompozytora, aranżera i producenta nagrywającego jako Syndromeda. W idealny sposób udało się tutaj połączyć wpływy elektroniki sekwencyjnej z elementami ambientu, acidu, narkotycznie spowolnionego drum n' bass... Szczególnie zwracają uwagę rewelacyjnie prowadzone solówki o bardzo indywidualnym brzmieniu, a także atrakcyjnie „poszatkowanyg, frapująco ornamentowany programming... Pierwszy utwór, „A New Journeyg, przynosi nowoczesne patenty aranżacyjne i... hip-hopowy (!) podkład perkusyjny (w takim duchu, w jakim dzieje się to na płycie „DSOM XIg Klausa Schulze i Pete'a Namlooka) oraz fantastycznie wyginającą sie i przesterowującą solówkę o rewelacyjnie natarczywym brzmieniu. „Akkefietjeg to moim zdaniem w ogóle najlepszy utwór na całym krążku, coś w rodzaju odpowiedzi na „Careful with that Axe, Eugeneg Pink Floyd na miarę XXI wieku: mamy tutaj podobnie hipnotyzującą linię basową, odrealnione akcenty czyneli w ścieżce perkusyjnej, niepokojący nastrój wykluwający sie zapewne gdzieś w trakcie spiralnej, spływającej z nieba tłustymi plamami gwiaździstej nocy Van Gogha... Już dla tego jednego utworu – najświeższej impresji elektronicznej, nawiazującej do tradycji sekwencyjnej, jaką słyszałem w ciągu ostatnich paru lat! - koniecznie trzeba posłuchać całego albumu. Kolejne trzy utwory to nieco tradycyjniejsze oblicze berlinizujących brzmień, aczkolwiek i tutaj bez trudu można „dosłuchać sięg, kto jest ich autorem – głównie za sprawą nastroju podminowanego specyficznym niepokojem kosmicznego bezmiaru; „Time for Peaceg jest w zestawie jeszcze może najbardziej konwencjonalnym sekwencyjnym popisem, mogącym skojarzyć się z tworczoscią grupy [Ramp] albo duetu Keller & Schönwälder. Skojarzenia z duetem K&S powrócą jeszcze w „ToDaReg, gdzie z kolei jedną z najwiekszych atrakcji nie po raz pierwszy będzie bardzo zageszczona brzmieniowo, znakomicie programowana ścieżka perkusyjna, odlegle mogąca skojarzyć się z dynamicznymi podkładami suity "Quichotte" Tangerine Dream (1980). W finale znalazło się troche miejsca na "starsze" brzmienie Syndromedy: fascynująco repetytywne, hipnotyczne sekwencje z bogatym wykorzystaniem brzmień vocodera. Koniecznie!