On The Edge Of Nowhere 2

Są wytwórnie jak Groove i wykonawcy jak Gert Emmens którzy niezawodnie generują stały miarowy dopływ nowej nuty, często w cyklach, jak choćby poprzednia trylogia artysty Nearest Faraway Place. Recenzowana płyta to kontynuacja albumu On The Edge Of Nowhere (2022). Są z nią związane dwie wiadomości, dobra i zła, a w zasadzie to jedna i ta sama wiadomość dwojako postrzegana: otóż to kolejny 100% tradycyjny album Gerta Emmensa. Zatem, dobre w nim jest to że mamy zwyczajową bardzo staranną produkcję, wyważone granie, ażurowe sekwencje, typową dla niego "świetlistość" i przestrzenność muzyki, oraz wejścia żywej perkusji na której muzyk też się udziela. To płyta typu "wszystko jest ok i takie pozostanie", tudzież "UE o nas dba i nas karmi, nic przykrego nas nie spotka". To może dobre w unijnych subwencjach, ale jednak w sztuce oczekiwałbym trochę pazura, mroku, niepokoju, nocy. A złe w tej płycie jest to, że stylistycznie nie ma tu absolutnie nic nowego. Facet dobiega 70tki więc to już nie czas na zmiany ani eksperymenty, cieszmy się że generuje nam stale nowe tytuły. Ale uczciwie mówiąc, ta muzyka jest jak masaż albo jacuzzi - przyjemnie i ciepło w trakcie, nic nie pozostaje w głowie po zakończeniu.

M.Ż.