NIKO

Nazwa Niko nic nie znaczy, ale na pewno nie dla Franka Dorittke. Na tym wydanym w 2019 roku albumie, sam stwierdza iż jest on dla niego nowym początkiem. I faktycznie to wielobarwna fuzja dźwięków, których nastoje zmieniają się niczym w kalejdoskopie. Godzinna wyprawa pełna nadziei, szczęścia ale też w wielu momentach ujawnia i drugie dno: smutek i melancholię. Dorittke prowadzi narracje na Niko niczym na filmowym soundtracku, odpowiednio dozując napięcie. Poza elektroniczną konstrukcją, z powodzeniem wykorzystuje też i folkowe motywy odwołujące się do dworskiej muzyki średniowiecznych minstreli. Gdyby mocniej zasłuchać się w owe filmowe inklinacje na Niko, można wychwycić tu inspiracje muzyką do takich epopei fantasy jak: Gra O Tron czy Władca Pierścieni. Jednakże to jedna odsłona, bo ta druga cechuje się zdecydowanie większą ekspresją. Głównym nawigatorem jest tu elektryczna gitara Franka Dorittke. Właśnie w tych momentach obficie czerpie on ze świata rockowego zgiełku. Te ekspresyjne fragmenty zdecydowanie ożywiają ów materiał. Niko to ciekawy, wielobarwny album który okazuje się udanym kompromisem między elektroniką, filmową ścieżką i rockiem.

R.M.