Coils

Ach, Brendan Pollard... iloma już go słowami określałem w moich tutejszych recenzjach: epigon Tangerine Dream, kopista, kustosz muzeum analogów, twardogłowy berliński konserwatysta. To wszystko prawda, a jednak od ponad 20 lat gromadzę jego albumy zarówno solowe jak i kolaboracje, wydawane pracowicie w ramach jego labelu Acoustic Wave, którego 25-lecie muzyk świętuje wyraźnie większym tempem wydawniczym. Czy nie grozi to spadkiem mocy twórczych? Posłuchajmy. W tym miejscu mógłbym właściwie zakończyć już recenzję konkluzją: to kolejne permutacje elementów Ricochet i Encore Tangerine Dream. Wiadomo że z każdym obrotem muzycznego kalejdoskopu wyjdzie nam nieco inna układanka, ale jednak wiemy że to wciąż to samo. Brendan Pollard świadomie i konsekwentnie idzie tą drogą, więc można go po prostu zignorować jako bezwstydnego naśladowcę, albo uścisnąć prawicę jako temu który wskrzesza dawno zmarłe duchy lat 70tych. Żelazna wierność konwencji jest jego zarówno dobrą jak i złą stroną. Edgar Froese już umarł, ale nie wiem czy Franke oraz Baumann słyszeli te produkcje, jeżeli tak to podejrzewam że mieliby niemałe problemy odróżnić czy to nie ich własne zakurzone studyjne realizacje sprzed 50 lat, taka jest dokładność tej imitacji. Tak, mamy flety i chóry z melotronu, tak, tłuste ostinatowe sekwencje, tak, analogowe świergoty i zawodzenie zniekształconej gitary. Tonacje niezawodnie te same, struktura też - trochę szumu i plam na początek, potem pulsatory, dalej impro na paru wybranych brzmieniach, breakdown, po chwili inna sekwencja i na koniec wyciszamy. Wszystkie składniki zupy o nazwie "Tangerine Dream 1973-77" wymieszane jak należy, więc smak zawsze wychodzi ten sam. Pojemność talerza około 20 minut. Dobrze? Źle? Sami ocenicie. Ja często lubię posłuchać.

M.Ż.