Etesio

Drom66 czyli Roman Fleszar powraca z nową płytą, po tym jak zaoferował nam w 2022 album Graviter. Muzyka na tym albumie jest "intensywna", w sensie wielu równoległych płaszczyzn jednocześnie - mamy tu sample wokalne, solówki gitarowe, podpierają to sekwencje, pady, chóry, perkusjonalia, w Oriental Train nawet słyszę w tle coś co mocno przypomina kwaśną linię z TB303. A wszystko to w średnim czasie utworu nie przekraczającym 5 minut. Więc nie ma tu miejsca na dumanie nie wiadomo o czym, albo na typowe dla stylu el kosmiczne mroki na start kompozycji, nie, tu od początku do końca jest konkret. Ta muzyka przypomina obserwację wielkiego ruchliwego miasta w Azji. Zmienność na granicy rollercoastera - weźmy Waiting for Godot: od początku pręży się sekwencja, szybko wchodzą przestrzenne wokale, zaraz synkopowana perkusja, potem plemienne głosowe dadaizmy (trochę jak na Zoolook Jarre'a czy pasaż "musi wiedzieć" z siódmej minuty Poland Tangerine Dream), potem od 3:00 nieoczekiwane wyciszenie na leśnej łące - a wszystko to w kawałku trwającym 4:10, więc jazda jest taka że trzeba się mocno trzymać głośników, naprawdę. Tempo na chwilę spowalnia w Tundra, ale na rzecz masywnego klimatu postapo - dźwięki ewokują obrazy poatomowych równin, rozległych ruin i poczucie izolacji. Nie na długo bynajmniej, zaraz artysta bierze nas w obroty. Całościowo rzecz biorąc, atmosfera jest rockowa, a nawet lekko gotycka podobnie jak na płycie Graviter. Utwory zwarte, krótkie, jako się rzekło - konkretne, w ogóle zasuwa ta płyta jak żaglowiec na pełnych. Może to niektórych męczyć, ja bawiłem się podczas słuchania przednio.

Ps. Etesio to określenie na śródziemnomorski wieczorny wiatr.

M.Ż.