A Boy's World

Nie powala na niej Emmens niczym nowym i nadzwyczajnym, ale daje się jej słuchać bez specjalnej przykrości. Snuje swoje senne opowieści o dość jednorodnych emocjach w sposób ściśle kontrolowany. Fragmentami takie lekko westernowe pogwizdywanie na syntezatorach a'la John Dyson. Pod koniec muzyka się zresztą lekko rozkręca. Ja to lubię przyznam szczerze. I od czasu do czasu będę do niej wracał. Nadaje się do słuchania wieczorem kiedy zmęczony po pracy nie chcę aby jakakolwiek agresja atakowała moje uszy. Podsumuję tak: lepsza niż Tale Of The Warlock, słabsza niż Darkness Falls. Polecam dla osób mających kłopoty z psychiką, płyta nadaje się do muzykoterapii.
Apogeum swojej formy Gert Emmens osiągnął chyba na Waves of Dream w 2004 roku. Podobała mi się też jego druga płytka Electra z 1999 - taka prosta i "młodzieńcza" w zamyśle. Słychać że go to bawiło. Co do nagrań w duecie - nie są gorsze od solowych, ale Heij w pojedynkę jakoś mnie nie podniecał. Widzę na jego - Emmensa - stronie internetowej, że tych kolaboracji miał w sumie 13 w tym kilka składanek.