Dui Digont

Ta płyta to kilka zaskoczeń. Po pierwsze, nie jest wydana przez macierzysty dla Gerta Groove, tylko jako pierwsza pozycja - sądząc po numerze katalogowym - we własnym labelu "GEP - Gert Emmens Productions". Po drugie, okładka sugeruje azjatyckość zamiast klasycznych dla niego 'rozmyślań nad jeziorem o świcie'. Po trzecie wreszcie, muzycznie, już po 15 sekundach albumu mamy największe zaskoczenie - to piosenki!
Niejaka Shamima Jasmin śpiewa tu w egzotycznym języku na tle znajomych sekwencji Gerta Emmensa. Kim w ogóle jest ta wokalistka? Okazuje się że to pochodząca z Bangladeszu tradycyjna śpiewaczka, a także ... teściowa Gerta. Historia tej płyty jest arcyciekawa. Pani już nie żyje, ale w 2011 nagrała kilkanaście swoich piosenek akompaniując sobie na harmonii. Wtedy Gert dwa z tych utworów nagrał razem ze starszą panią. Pozostałe zaginęły, ale w 2025 Gert szczęśliwie znalazł pendrive USB z kompletem tych piosenek, i postanowił dograć do nich swoje ścieżki. W ten sposób powstała ta dość niezwykła płyta. Poza kompozycjami Shamimy znalazły się też 3 tradycyjne melodie z Bangladeszu, to utwory Dui Digonte, Nirjono oraz Pagol Mon. Trochę przypomina ta płyta - z powodu obecności azjatyckiego wokalu - niedawno przeze mnie recenzowany album Akikaze Global Textures. Głos Shamimy jest dość wysoki, pani śpiewa w języku bengali, często wpada w egzaltację, przyznam że niekiedy po prostu irytuje, ale raz że są pasaże bez wokalu, dwa że jednak ten album ciekawie się wyróżnia wśród setek neo-berlińskich czysto instrumentalnych realizacji. Melodykę, rytmikę i sekwencje Emmensa jego fani znają dobrze, więc nie ma co się rozpisywać, natomiast ciekawe jest to że musiał tutaj muzycznie odsunąć się na drugi plan, i zmieścić w strukturze krótkich piosenek. Nie ma tu przestrzeni na rozległe, niczym nie skrępowane, rozimprowizowane dźwiękowe pejzaże, jest za to solidne rzemiosło, któremu świetnie podołał. Oczywiście - zaznacza tutaj swój styl, np. "filmowa", typowo Gertowa druga część utworu Kadte Dao przypominająca jak żywo trylogię Nearest Faraway Place. Bardzo ciekawy album. Szacunek dla Gerta za odwagę, pomysł i realizatorski kunszt, bo kompletnie nie słychać że dograł po latach muzykę do istniejącego wokalu - brzmi to jakby oboje spotkali się w studiu. A w rzeczywistości tylko dwa utwory nagrali razem: Hariye Jawa - 2011 version oraz Nirjono - 2011 version.
Polecam - to jedyny znany mi crossover muzyki azjatyckiej i sekwencyjnej szkoły berlińskiej!

M.Ż.