Strom

Harald Grosskopf to jeden z nestorów sceny el/kraut, facet którego wszyscy znają i z nim grali: objawił się szerzej już w 1973 jako perkusista Wallenstein, potem asystował rytmicznie Klausowi Schulze na tak ważnych realizacjach jak Moondawn czy Sense z płyty ...Live, zaraz potem sam w 1980 wydał własny ciekawy debiut Synthesist, równolegle oczywiście był już filarem Ashra, dalej na przełomie lato 80. i 90. dodał do tej palety współpracę z Berndem Kistenmacherem (płyta Characters), kolejna solowa płyta World of Quetzal ... dużo tego, co dowodzi że ten człowiek żyje po prostu muzyką. Był i u nas w Polsce, gdy w 2015 wystąpił solo na festiwalu Ambient w Gorlicach. Przede mną jego nowy album z 2024, więc szybkie przerzucenie liczb w głowie daje zaskakującą konkluzję że nagrał go w wieku 77 lat! Szybko zerkam czy to nie jakieś archiwalia, ale wygląda na to że nie. Zatem: Harald to muzyczna długowieczność klasy Roedeliusa który dwukrotnie wystąpił na wspomnianym Ambient Festiwalu w Gorlicach będąc po 80tce ! Harald jest przede wszystkim perkusistą, więc nie jest zaskoczeniem że rytm dominuje ten album, i to zagrany z pomysłem, werwą, a nie proste łupu-cupu z automatu jak to często niestety bywało u Klausa w późniejszych latach. Już Bureau 39 otwiera nasz czas z muzyką Haralda interesującym schematem rytmicznym obudowanym opływowymi tonami jak w jego dawnej kompozycji So Weit So Gut, której tytuł notabene dobrze by pasował i tutaj: naprawdę dobrze gra mimo nobliwego już wieku. Später Strom z kolei to rytmiczne quasi-techno o ciekawych durowych akordach i meandrujących liniach prowadzących. Czemu tylko 5 minut? After The Future zaczyna się wręcz noise'm, potężnymi krokami żelaznej Godzilli pośród ruin naszego cyber-świata. Proszę wierzyć: to porównanie przyszło mi do głowy od razu podczas słuchania, zanim poznałem tytuł tego utworu, co pozwala mieć pojęcie o wyrazistości i wizyjności tej muzyki. Ogólnie, ta płyta to dość konsekwentne muzyczne obrazki, budowane liniowo, gdzie za pierwszoplanowym interesującym rytmem w tle rozwijają się kapitalne opowieści i wątki. Weźmy taki Stylo Kraut, gdzie mamy krautowe właśnie improwizacje godne projektu Harmonia sprzed 50 lat. Dobra płyta, dobra forma artysty. Posłuchać koniecznie.

M.Ż.