The Concert

Kontynuacja - to już szósta płyta - wydawanej pracowicie przez Groove Unlimited reedycji boxu Chronicles, oryginalnie wydanego samodzielnie przez muzyka w 2002, stanowiącego 12CD jego archiwaliów z lat 80. i 90. Wiele z tych nagrań pojawiło się już na początku lat 90. w serii albumów wydanych przez Innovative Communication (Comet's Tale czy Cosmic Resonance). Patrick Kosmos (zmarły w 2015) był artystą wielkiego formatu, uzdolnionym kompozycyjnie i bezbłędnie budującym nastrój swych utworów. Zawsze pozostawał w cieniu "tych wielkich", a moim zdaniem niesłusznie, bo często przewyższał ich talentem. Tworzył klasyczną muzykę elektroniczną, bogatą inwencyjnie i brzmieniowo, ze smakiem zaaranżowaną i z pasją wykonaną. Ta płyta to zbiór realizacji koncertowych, ale reakcję publiczności niemal całkowicie wytłumiono, muzyka również jest spokojna, nocna, raczej do obserwacji gwiezdnego nieba niż na dynamiczną scenę. Brzmienie jest ciepłe, głównie analogowe, zwiewne i bardzo kosmiczne, nieco w stylu Johna Serrie. Kompozycje rozwijają się niespiesznie lecz w logiczny sposób, imponują wspaniałymi brzmieniami. Są też leciutkie aromaty muzyki azjatyckiej i wschodniej, zwłaszcza w warstwie rytmicznej (congas, bębenki, przeszkadzajki), pochodzące jeszcze z dawnych zainteresowań Patricka który stworzył duet Sherab operujący właśnie w takich sferach. Słychać to choćby w Sundown Part 1. The Duncan zaczyna się fletowymi tajemnicami w mollowych obłokach i tak płynie dalej, niewiele się zmienia w tej ciekawej zadumanej impresji. Dalej jest nieznana dotąd kontynuacja cyklu Lophophora której poświęcona była jedna z płyt reedycji. The Return Of Stardancer niesie zamierzone ukłony w stronę Klausa Schulze zarówno w tytule jak i nastroju przypominającym mocno Crystal Lake z legendarnej płyty Mirage, choć tutaj dzieje się znacznie więcej. Zwróćmy uwagę na wspaniale szybujące solówki! W Sundown Part 2 pojawia się za to silne brzmieniowe skojarzenie z wspaniałym zapomnianym zespołem z USA The Nightcrawlers - tworzyli w tym samym okresie i ich pula instrumentów najwyraźniej też była zbliżona. Ciekawa referencja. Dalej trafiamy na monumentalny Kingdom Come, po 30 latach nadal mam ciary słuchając tego utworu. To wzorcowy Patrick Kosmos, mamy tu wszystko: kosmiczny ambient na początek, potem ażurowe sekwencje, azjatycką rytmikę, wyraźną chwytliwą melodię, rozmach aranżacyjny. Zachwyca też środkowy fragment (od 3:44), bardzo orientalny, nieoczekiwany. Potem wraca komplet muzycznych planów, lecz najwspanialsze są finałowe (od 6:00) sekundy gdy nastrojowe pady omdlewają na tle skrzętnej analogowej sekwencji. A na koniec przebojowy The Lost, z kapitalną linią wiodącą poddawaną wariacjom na różne instrumenty. "Refren" tego kawałka pasuje do filmu science-fiction, widzę przy nim Patricka z lekkim uśmiechem mknącego przez kosmos na pokładzie swego statku. Taki jego obraz mam w głowie. Bardzo dobry album, wielka szkoda że ten artysta już nic nie nagra. Pozostaje gromadzić jego archiwalia.

M.Ż.