Hello 2026

Ta płyta to przykład stylu 'gitara + syntezatory', znanego z licznych udanych płyt. Tutaj mamy zdecydowany prymat gitary, klawisze stanowią właściwie tylko lekko zarysowane tło, co nieco dziwi znając intensywność muzyki tworzonej przez Rona Bootsa. Tutaj wspierają go Frank Dorittke oraz Stephan Whitlan. Poszczególne utwory płyną dość melancholijnie, w podobnym stylu, rytm nigdy się nie wybija, to raczej 'gitarowy ambient', i to nie w poruszającym stylu Ashra (Lotus czy Nightdust) tylko bliżej depresyjnych osamotnionych pejzaży w stylu rodzimego projektu Klimt. Jest też ta muzyka dziwnie rozwodniona, przecież jak gra na raz trzech gości to powinien być mięsisty konkret, gdzie wyraźnie słychać co wnosi każdy z muzyków... Nic z tych rzeczy, ten album jest mocno wyciszony, refleksyjny, deszczowo-jesienny. Zapewne muzycy byli w takim właśnie nastroju, lecz wyszła jak to zwykle w Groove ugrzeczniona holenderska płyta, nie pozostawiająca głębszych emocjonalnych śladów u słuchacza. Należy docenić że to tytuł nr400 w bogatym dorobku wytwórni, co jest naprawdę dużym osiągnięciem na niszowym poletku el-muzyki, trochę szkoda że raczej ten album przejdzie bez echa. Dla kompletystów.

M.Ż.